2013, ഒക്‌ടോബർ 31, വ്യാഴാഴ്‌ച

ആരാച്ചാർ (കഥ)



ഇന്ന് ജീവിചിരുക്കുന്നവരിൽ ഒരു പക്ഷെ അവശേഷിക്കുന്ന എക ആരാച്ചാർ അയ്യാൾ ആയിരിക്കാം. അയാളുടെ അപ്പനും, അപ്പാപ്പനും , എല്ലാവരും ആ ജോലിയുടെ പിൻ തുടർച്ചക്കാർ ആയിരുന്നു. അപ്പൻ പറഞ്ഞു കേടിട്ടുണ്ടു മഹാരാജാവ് പണ്ട് കല്പിച്ചു തന്ന പദവിയാണെന്ന്. അപ്പന്റെ പെട്ടിയിൽ നിധി പോലെ സൂക്ഷിച്ച ആ താമ്ര പത്രം ഇപ്പോഴും കാണും.മഹാരാജാവിന്റെ ത്രിചാർത്തോട് കൂടിയ താമ്ര പത്രം.    അപ്പൻ പറഞ്ഞറിവുണ്ട്, പണ്ടൊക്കെ മഹാരാജാവിന്റെ അടുത്തു നിന്ന് ദൂതൻ വരും. സമയവും, തിയതിയും മുൻ  കൂടി അറിയിച്ചു കൊണ്ട്. കാലെ കൂടി കൊട്ടരത്തിൽ എത്തണം . പിന്നെ  നോയംബിന്റെ സമയം ആണ് .അങ്കത്തിനു  മുമ്പേ ചെകവാൻമാർ വ്രതം ഇരികൂം പോലെ. ചേകോൻ മാരെ പോലെ തല കൊയ്യാൻ വിധിക്കപെട്ടിട്ടിലെങ്ങിലും സൂക്ഷമായി പരിശോദിച്ചാൽ  രണ്ടും ഒരേ ഗണം തന്നെ. ആ ദിവസങ്ങളിൽ  അപ്പൻ മദ്യം പാടെ വർജിക്കും.  തൊടുക  പോലുമില്ല. അത് മാത്രവും അല്ലാ  കെട്ടിഓളെടെ കൂടെ യാനെങ്ങിലും വ്രതം മുറിച്ചിട്ടെ കിടക്കാൻ പാടുള്ളൂ. അന്നൊക്കെ മാസത്തിൽ നാലോ ഞ്ചൊ  ചിലപ്പോൾ അതിലും കൂടുതലോ തൂക് കല്പനകൾ  ഉണ്ടാകും.  രാജാജ്ഞ ധിക്കരിക്കുന്ന   കലാപ കാരികൾക്ക് മാത്രം അല്ല ചിലപ്പോൾ ചെറു മോഷണത്തിന്വ മുതിരുന്നവരെയും  വരെ തിരു മനസിന്‌ തൂക്കു കൽപിക്കാം .

ഇപ്പോൾ കാലം മാറി .രാജ ഭരണത്തിന്റെ സുവർണ കാലഘട്ടം കൊഴിഞ്ഞു പോയി.  അപ്പനും പോയി. അയാളുടെ സുധീർഘമായ കാല  ഘട്ടത്തിൽ ഏകദേശം ഇരുപത്തോളം പേരെ അയാൾ തൂകു കയറിനു ഇരയാക്കിയിട്ടുണ്ട്  . പ്രസിടെന്ടിന്റെ ദയ ഹർജി കാത്തു ജീവിതം നീട്ടി കിട്ടിയവർ എത്ര പേർ . അതായിരിക്കാം സ്വന്തം മകന് പോലും ഇപ്പോൾ ഈ തൊഴിൽ അന്യമായത്. അവൻ പറയുന്നത് ഇതിലും മാന്യമായ ജോലിയാണ് കൊട്ടേഷൻ എന്നാണ്. അതിനു കാശു പ്രതെയ്കം പ്രതെയ്കം  ആണ്. കാല് വെട്ടുന്നതിനു , തല എടുക്കുനതിനു എല്ലാം തരാം തിരിച്ചു.അയാളുടെയും മകന്റെയും ജീവിത വൈരുധ്യം പോലെ അയാൾക്ക് അയാളുടെ അപ്പനും തമ്മിൽ വൈരുധ്യമുണ്ടായിരുന്നു.  അപ്പന്റെ ജോലി  അതൊരു വ്രതം പോലെ തന്നെ  ആയിരുന്നു .എണ്ണ  ചേർത്ത് മിനുസ പെടുത്തിയ തൂക് കയർ വേണമെന്ന് അപ്പന് നിര്ബന്ധം ആയിരുന്നു. കഴുത്തിൽ കുരുക്ക് മുറുകും വരെയും കൊലപുള്ളിക് വേദന അറിയരുത് എന്നാ നിർബന്ധം അപ്പന്  ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ  അയാൾക്കും  അത് വെറും ഉപ ജീവന മാർഗം അല്ലായിരുന്നു.  അറവു മൃഗത്തെ പോലെ മുമ്പിൽ നിൽകുനവന്റെ ദയനീയത അയാളെ ഹരം കൊള്ളിച്ചിരുന്നു. കാമാക്ഷിയുടെ ശരീരത്തോട് ഒട്ടി ചേരുമ്പോഴും , മുറുക്കി ചുവപിച്ച ചുണ്ടുകൾ മുത്തുംപ്പോഴും  അയാളിൽ ഭ്രാന്തമായ് ആ ആവേശം നുര പോന്തിയിട്ടില്ല .പക്ഷെ കൊലകയറിൽ പെട്ട് പ്രാണൻ പോകുമ്പോൾ, ആ പിടച്ചിൽ  കാണുമ്പൊൾ ..മുഖം മറച്ചു കഴുത്തിൽ കയറിട്ടു കുരുക്കുമ്പൊൽ , ശ്വാസം മുട്ടി അന്ത്യ പ്രാണൻ വിടുന്ന ഘട്ടത്തിലെ പിടച്ചിൽ അതയാളെ ഉത്തേജി പ്പി ച്ചി രുന്നു .   പിടഞ്ഞു പിടഞ്ഞു ചലന ശേഷി നഷ്ടപെടും വരെ അയാൾ കണ്ണെടുക്കാതെ  ആ ദ്ര്യശ്യം ഒപ്പി എടുക്കുമായിരുന്നു .  ശിഷ്യനായ മുത്തുവും കാണും കൂടത്തിൽ . ആശാനെ പോലെ ഈ വിനോദം കണ്ടു നിൽക്കുനത് അവനും  ഒരു വിനോദം  ആണ്. സ്വന്തം മകനിൽ ഇല്ലാത്ത് വിശ്വാസം ആണ് അയാൾക്ക് സ്വന്തം ശിഷ്യനിൽ .

പക്ഷെ ഈയിടെ ആയി അയാൾ കുറെ ഉൾ വലിഞ്ഞിരിക്കുന്നു . കാമാക്ഷിയുടെ അടുത്തു ഇപ്പോൾ പഴയ പോലെ പോകാറില്ല. അന്നയാൾ കുമാരന്റെ കടയിൽ  നിന്നു  ചാരായം അൽപം കൂടുതൽ അകത്താക്കി . ആ വീര്യം അയാളെ കമക്ഷിയോടു അടുത്തേക്ക് വീണ്ടും  എത്തിച്ചു.  അവളെ വാരി പുണരുമ്പോൾ ........ പുറകിൽ  നിന്ന്  കഴുത്തിൽ കയർ മുറുക്കിയതു പെട്ടെന്നായിരുന്നു. കണ്ണുകൾ   തള്ളി , നാക്ക് പുറത്തേക്കു നീട്ടി  ശക്തമായി പിടയുമ്പോൾ അവസാന പ്രാണനും വിടും നേരം എങ്ങെനെയോ ആയ്യാൾക്കാ മുഖം കാണുവാൻ കഴിഞ്ഞു .

അതവനായിരുന്നു. അയാളുടെ അരുമ ശിഷ്യൻ . മുത്തു .