2017, ഏപ്രിൽ 5, ബുധനാഴ്‌ച

പ്രതീക്ഷയുടെ തീരങ്ങൾ (കഥ )


സുര്യൻ  കടലിലേക്ക് ഇറങ്ങുവാൻ സമയമായിരിക്കുന്നു . അപ്പോഴും കടപ്പുറത്ത് കുട്ടികൾ ക്രികറ്റ് കളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു . നീലച്ച കടൽ വെള്ളത്തിന്‌ ചുവന്ന ചായം പുശിയ പോലെ. പന്ത് എടുക്കുവാൻ ഓടി വന്ന ചെക്കനെ കണ്ടിട്ട്  തെങ്ങിൻ  ചുവട്ടിൽ  കിടന്ന ചാവാലി പട്ടി  ഒന്ന് എഴുനേറ്റ്  കാലു നീട്ടി  മോങ്ങിയ ശേഷം വീണ്ടും അവിടെ മണ്ണിൽ  തന്നെ പൂഴ്ന്നു കിടന്നു.  ആകാശത്തിൻ  കീഴെ ഒരു പരുന്തു  വട്ടമിട്ടു പറക്കുന്നു .  എത്രകണ്ടാലും മതിവരാത്ത  ആ കാഴ്ച ഒപ്പിയെടുക്കുന്ന ഒരു താടിക്കാരൻ .

വേച്ച് , വേച്ച് നടന്നുവരിക്യയിരുന്നു  പാക്കരൻ . അയാളാ   തടിക്കാരന്  നേരെ കൈ നീട്ടി . അയാൾ   പാക്കരനെ  ആട്ടിയകറ്റി.  പാക്കരന്റെ  കൈയിൽ  ഒഴിഞ്ഞ ചാരായ കുപ്പി.    അയാളെ  കണ്ടപ്പോൾ കുട്ടികൾ  "പാക്കാരോ"  എന്ന് ഈണത്തിൽ ആർത്തു  വിളിച്ചു    ആ വിളി കേട്ട് തഴമ്പിച്ച ആയാൾ  മറുത്തൊന്നും പറയാതെ തന്നെ ഷാപ്പിലേക്ക്  വീണ്ടും നടന്നു.

പണ്ടയാൾ  ഇതുപോലെ ശാന്തൻ ആയിരുന്നില്ല.  അന്നും അയാൾ  കുടിക്കുമായിരുന്നു .. എന്നും രാത്രി അയാൾ കുടിച്ചു വീട്ടിൽ വന്നു ശാന്തമ്മേ  തല്ലും .  ചട്ടീം ,  കലവും  പൊട്ടിക്കും.  പൂര പാട്ട്  പാടും .  ചോദിക്കുവാൻ ചെന്ന  അയൽവാസിയായ  പത്രോസിനോട്  പാക്കരൻ ചോദിച്ചു ഞാൻ തല്ലുനത് എന്റെ ഭാര്യയെ അല്ലെ  അല്ലാതെ നിന്റെ  കെട്ടിയോളെയല്ലല്ലോ  എന്ന്.  കുടിച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ  പിന്നെ ഭാര്യെ  തല്ലുന്നതിൽ  അയാൾ  ആനന്ദം  കണ്ടെത്തിയിരുന്നു .  ആ  കുടിയിൽ എന്നും   വഴക്കായിരുന്നു .

ശാന്തമ്മ  അയാളുടെ കുടി നിറുത്തലക്കുവാൻ ആവുന്നത്ര നോക്കി.  ചോറിൽ മരുന്ന് കൊടുത്ത്  നോക്കി , അച്ചനെകൊണ്ട് ഉപദേശിപ്പിച്ചു . ഒടുക്കം ആത്മഹത്യാ ഭീഷണി വരെ അവൾ മുഴൂക്കി .  അച്ഛനും പറഞ്ഞു അവൻ   നേരെയാവില്ല .  ഒരു ദിവസം അയാൾ  അവളെ  തൊഴിച്ചു താഴെയിട്ടു . നെറ്റി അരകല്ലേൽ  മുട്ടി ഒരുപാടു ചോരയൊഴുകി. കരയില്ലുള്ളവർ  പറഞ്ഞു അവളുടെ വിധി എന്ന് .  ഒടുവിൽ അയാളെ സഹിക്കുവാൻ വയ്യാതെ ശാന്തമ്മ അങ്ങിറങ്ങി  പോയി.   അന്നവൾക്ക്  മുന്ന്  മാസം വയറ്റിൽ ഉണ്ടായിരൂന്നു .  ഓളെ  കടലു കൊണ്ടുപോയി എന്ന് നാട്ടുകാര്  പറയുന്നു.  പക്ഷെ പാക്കരൻ അത് വിശ്വസിച്ചിട്ടില്ല . കടലമ്മ നെറിയുള്ളവളാ.  കൊണ്ടുപോയാൽ മുന്നാംപക്കം ശവം എങ്കിലും തീരത്ത് അടിയേയേണ്ടതല്ലേ .  ആരൊക്കെ, എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും     ശാന്തമ്മ ഒരു ദിവസം തിരികെ വരുമെന്ന് അവൻ നിശ്ചയമായും വിശ്വസിക്കുന്നു .
 

ആർത്തിരമ്പുന്ന കടൽ നോക്കി  ശാന്തമ്മ നിന്നു.  ഒരു കരയിൽ നിന്നും മറുകരയിലേക്കുള്ള  മടങ്ങിപ്പോവുകയായിരുന്നു അവൾ . അവൾ ജീവിച്ചത് മകനുവേണ്ടിയായിരുന്നു .

 വർഷങ്ങൾക്കു മുമ്പ് വന്യമായ ശക്തിയോടെ   രാക്ഷസ   തിരുമാലകൾ  കടൽതീരത്തെ  ഒന്നായി  വിഴുങ്ങിയപ്പോൾ മരണപെട്ടവരിൽ ഒരാൾ അവളുടെ  മകനായിരുന്നു.  എല്ലാവരും ആ  വാർത്ത  വിശ്വസിച്ചിച്ചിട്ടും  അവൾ മാത്രം   അവിശ്വസിക്കുന്നു.   സുനാമി എന്ന വിപത്ത് വേർതിരിച്ച തന്റെ മകൻ ഒരിക്കൽ  തനിയെ തിരിച്ചുവരുമെന്ന് . ഒരമ്മയ്ക്ക്‌ അങ്ങനെ പ്രാർത്ഥിക്കുവാനല്ലേ കഴിയൂ ..


വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ്  കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ  2004 ഡിസംബർ 26 ന്  , ക്രിസ്തുമസ്  കഴിഞ്ഞുള്ള ദിനം  . അന്നാണ്  ലോകം കണ്ട രാക്ഷസ തിരുമാലകൾ  ചടുല  നൃത്തം ആടിയത് .   കടലിന്റെ  താണ്ഡവത്തിൽ   പൊലിഞ്ഞുപോയ  ജീവനുകൾ അനവധി .   അതുവരെ കടൽ എല്ലാമായിരുന്നു . അമ്മയും, അന്നദാതാവും, രക്ഷിതാവും എല്ലാം .  കടലമ്മ കനിഞ്ഞാൽ ചാകരയും , കടലമ്മ കോപിച്ചാൽ ദാരിദ്ര്യവും , കെടുതികളും ഉണ്ടാകും . അത് കടലിനോളം പഴക്ക്മുള്ള വിശ്വാസം.  

ദൗർഭഗ്യങ്ങൾ  നമുക്ക് സഹിക്കുവാൻ കഴിയും . അവ ചിലപ്പോൾ  നമ്മുടെ തെറ്റുകളിൽ നിന്നുമല്ല സ്രിഷ്ടിക്കപെടുന്നത്. അവ പുറത്തു നിന്നും വരുന്നവയാണ് . അവ തീർത്തും  യാദ്രിശ്ചികവും ആയിരിക്കാം .  പക്ഷെ സ്വന്തം കൈ പിഴ കൊണ്ടുണ്ടാകുന്ന യാതന അത് നമ്മളെ ജീവിതകാലം മുഴുവനും വേട്ടയാടികൊണ്ടേ ഇരിക്കും .

തന്റെ കൈയിൽ  നിന്നുമാണ് അവനെ കടലമ്മ തട്ടിയെടുത്തത് . സുനാമി മുന്നറിയിപ്പ് കിട്ടിയ ഉടനെ  കരക്കാരു മുഴുവനും   കൈയിൽ  കിട്ടിയതെല്ലാം  എടുത്ത്  പുറത്തേക്കോടി .  മകന് ആയില വറുത്തതും കുട്ടി  കഞ്ഞി കൊടുക്കുകയായിരുന്നു  അവൾ .  ജാൻസിയുടെ  വിളി കേട്ടിട്ട്  മോറു പോലും കഴുകാതെ എഴുവയസുള്ള  മകനെയും പിടിച്ചുകൊണ്ട് അവളും ജാൻസിയുടെ  പിറകെ ഓടി .   ആ പ്രദേശത്തെ ഒന്നായി വിഴുങ്ങുവാൻ  വെമ്പിയ വലിയ തിരയുടെ ശക്തിയിൽ അവളും , അവളുടെ ഏഴുവയസുള്ള  മകനും ഒലിച്ചു  പോയി.   ചുറ്റും ഇരച്ചുകയറുന്ന വെള്ളം മാത്രം. എവിടെ നോക്കിയാലും വെള്ളം . ആ ഒഴുക്കിന്റെ ശക്തിയിലും  അവൾ  മകനെ  മുറുക്കി പിടിച്ചു. പക്ഷെ  ചേർത്ത് പിടിച്ച മകന്റെ കൈ എപ്പോഴോ പിടി വിട്ടു പോയി. ഒന്ന് മുങ്ങി പൊങ്ങിയപ്പോൾ അരികിൽ അവനില്ല.


അവൾ ഇപ്പോഴും വിശ്വസിക്കുന്നു ഒരു ദിവസം  പങ്കായം  തോളേൽ വച്ച്  അവൻ തിരികെ വരുമെന്ന് തന്നെ .  കടലിൽ പോയ വലിയ അരയനെ പോലെ  വള്ളത്തിൽ ഒരു പാടു മീനുമായി അവൻ  വരുമെന്ന് തന്നെ . കടലമ്മയ്ക്കു ഇത്ര ക്രൂരയാകുവാൻ  പറ്റുമോ . ഒരു കര മുഴുവനും നശിപ്പിക്കണം  എന്നുണ്ടെങ്കിൽ .   ശാന്തമ്മയുടെ നടപ്പുടുദുഷ്യം എന്ന് ചിലര് പറയുന്നുണ്ട് . പെണ്ണ്   പിഴച്ചാൽ കരമുഴുവനും കടലെടുക്കുമോ?  അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ  ഈലോകത്ത് കരയെ കാണുകയില്ലല്ലോ ?

ഈ കരയുടെ മുഴുവനും അമ്മയല്ലേ കടൽ. . ഒരു മാതാവിന് മറ്റൊരു മാതാവിന്റെ കണ്ണുനീർ കാണാതിരിക്കുവാൻ കഴിയുമോ? .കാണാതിരിക്കുവാൻ  ആവില്ല എന്ന് അവൾക്ക്  ഉറപ്പുണ്ട് .  ജിവിതത്തിൽ വിശ്വാസത്തെക്കാൾ വലുതായി   മറ്റൊന്നുമില്ല . വിശ്വാസത്തേ  മുറുകി പിടിക്കുമ്പോൾ  പ്രതീക്ഷയുടെ തിരിനാളം തെളിയുന്നു. ആ തിരി കത്തുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന നറുവെളിച്ചം മതി അവർക്കു  ജീവികുവാൻ .







2017, മാർച്ച് 17, വെള്ളിയാഴ്‌ച

ആൻ മേരി



കോളേജ്  മുഴുവനും ഉത്സവ പ്രതീതി .  വർണ തോരണങ്ങളും , ചിത്രങ്ങളും കൊണ്ട്  എങ്ങും അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു.  കുട്ടികൾ   അങ്ങോട്ടേക്കും , ഇങ്ങൊട്ടെക്കുമായി  പൂമ്പാറ്റകളെ  പോലെ പറന്നു നടക്കുന്നു . ലൌഡ്   സ്പീക്കറിൽ  നിന്നും ഗാനങ്ങളും ,  ഇടയ്ക്കിടെ  അറിയിപ്പുകളും  
   മുഴുങ്ങുന്നു.  ഓഡിറ്റൊറീയം  നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞിരിക്കുന്നു .  ഒഴിഞ്ഞ ഒരു കസേരയിൽ ഞാൻ പോയിരുന്നു . ഇന്നാണ്  ആനിന്റെ   ' ഗ്രാജൂ വേഷൻ ഡേ '  .  ആൻ  മേരി എന്ന പേര് വിളിച്ചപോൾ ചിരി തുകുന്ന  മുഖവുമായി  തൊങ്ങൽ  ചാർത്തിയ  മേലങ്കിയും , തൊപ്പിയും ധരിച്ചു  ആൻ  വേദിയിലേക്ക്  വന്നു.  അവൾ നടന്നു വരുമ്പോൾ  ഉച്ചത്തിൽ വേദനിക്കും വിധം ഞാൻ  കൈകൾ  ചേർത്ത്  കൊട്ടി.  എന്റെ മനസ് സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി . ഈ നിമിഷം ജേക്കബ്‌ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ! ഞാൻ വെറുതെ ഓർത്തു പോയി. സ്വർഗത്തിലിരുന്നു  മാലാഘമാരോടൊപ്പം ജേക്കബും ഈ കാഴ്ച  കാണുന്നുണ്ടാകാം . ജേക്കബിന്റെ കണ്ണുകളും നിറയുന്നുണ്ടാവുമോ ?

വിവാഹം കഴിഞ്ഞ മുന്ന് വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷമാണ് ജേക്കബിന് വയനാട്ടിലേക്ക് പോകേണ്ടി വന്നത് .  തനിക്കു  തീരെ താല്പര്യം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല വയനാട്ടിലേക്ക് പോകുവാൻ . ജേക്കബ്‌ ജോർജ്  എന്ന പോലിസ് ഉദ്യോഗസ്ഥന് അങ്ങനെ ഒഴിഞ്ഞു മാറുവാൻ  കഴിയുമായിരുന്നില്ലല്ലോ . മാവോയിസ്റ്റ്    ഭീഷണി നേരിടുന്നതിന്  ആഭ്യന്തര മന്ത്രാലയം രൂപം നല്കിയ ആന്റി  ടെററിസ്റ്റ് വിഭാഗത്തിലെ  അംഗമായിരന്നു ജേക്കബ്‌ . സംസ്ഥാനത്തിന്റെ  വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ  മാവോയിസ്റ്റ് അക്രമം വർദ്ധിക്കുകയും ആദിവാസി കോളനികളിൽ അവർ കടന്നു കയറുകയും ചെയ്ത വിവരം വളരെ മുന്നേ തന്നെ കേന്ദ്ര ഇന്റലിജൻസ് വിഭാഗം കേരള പോലിസിനെ അറിയിച്ചിരുന്നു .

കേരളത്തിൽ  മാവോയിസ്റ്റുകൾ തങ്ങളുടെ സാനിധ്യം പ്രകടമാക്കിയിട്ടും , പോലീസുമായി നിരന്തരം ഏറ്റുമുട്ടിയിട്ടും അവർക്കെതിരെ ശക്തമായ  നടപടി എടുക്കുവാൻ സംസ്ഥാന പോലീസിനു കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. പ്രത്യേകം പരിശീലനം സിദ്ധിച്ച പോലിസ്  ഫോഴ്സിനും മാവോയിസ്റ്റുകളെ കാട്ടിൽ പിന്തുടർന്ന് പിടിക്കുവാൻ ഭയമോ?

വയനാട്ടിലെ ആദിവാസ കോളനിയിൽ നിന്നും വെടിയുതിർത്ത മാവോയിസ്റ്റ് സംഘം കാട്ടിലേക്ക് നീങ്ങിയിട്ടുണ്ട് എന്നുള്ള വാർത്ത‍ ലഭിച്ചിടുണ്ട് .  മാവോയിസം  കേരളത്തിൽ   തഴച്ചു വളരുന്നു എന്നുള്ള     വാർത്തകൾ വന്നു തുടങ്ങിയിട്ട് രണ്ടു മുന്ന് വർഷമേ ആകുന്നുള്ളൂ . ആന്ന്  വനമേഘലകളിൽ ആദിവാസികൾ തോക്കേന്തിയ  അജ്ഞാതരെ കണ്ടു എന്നറിയിച്ചിട്ടും അത് വിശ്വസിക്കുവാൻ പോലീസോ , ഭരണകുടമോ തൈയ്യാറായില്ല. മവോയിസത്തിനു വളക്കൂറുള്ള മണ്ണാണ് കേരളവും എന്ന് വിശ്വസിക്കുവാൻ പ്രയാസമായിരുന്നു . കണ്ണുരിലെയും , മലപ്പുറത്തേയും കോളനികളിൽ പലകുറി മാവോയിസ്റ്റ് സാനിധ്യം  രേഖപെടുത്തിയിരുന്നു . അന്നൊക്കെ തിരച്ചിൽ എന്ന പേരിൽ ഒരു പ്രഹസനം നടത്തുക മാത്രമാണ് പോലിസ് ചെയ്തത് .

അന്നത്തെ പോലിസ് സംഘത്തിന് നേത്രുത്വം  കൊടുത്തിരുന്ന ഉയർന്ന  പോലിസ് ഉദ്യോഗസ്ഥൻ സേനാംഗങ്ങളോട് പറഞ്ഞുവത്രെ  വെറുതെ  എന്തിനു പുലിവാൽ പിടിക്കണം. ഐ . ജി  ലക്ഷ്മണ സാറിന്റെയും , പുലി കോടൻ സാറിന്റെയും കഥകൾ ഓർമയില്ലേ എന്നാണ് .  ഈ ഒരു ഭയമായിരിക്കാം പോലീസിനു ഈ വേട്ടയോടുള്ള താല്പര്യകുറവിന് കാരണം  എന്നാണ് ജേക്കബ് പറഞ്ഞത്.  ജേക്കബിൾ തന്നെയാണ് അവരുടെ പ്രസ്ഥാനത്തെ കുറിച്ച് അറിവുകൾ പകർന്നത് .

എഴുപതുകളിൽ  നക്സൽ പ്രസ്താനങ്ങൾക്ക് വിത്ത് പാകപെട്ടപ്പോൾ അതിൽ നിന്നും ചില വിത്തുകൾ മുളച്ച ചരിത്രം പറയുവാനുണ്ട്  കേരളത്തിനും . ഒരു നല്ല നാളേക്ക് വേണ്ടി സ്വപ്നം കണ്ട്  ആയുധം  ഏന്തിയവർ . ചത്തീസ്  ഗഡിലെ പോലെയോ ,   ജാർഘണ്ടിലെ പോലെയോ കേരളത്തിൽ മാവോയിസ്റ്റുകളെ  നേരിടുവാൻ പറ്റില്ല എന്നുള്ളത് സത്യമാണ് . മനുഷ്യാവകാശ സംഘടനകൾ കേരളത്തിൽ  ശക്തമാണ് .  മാവോയിസ്റ്റ് വേട്ടക്കിടയിൽ ആദിവാസികൾ ആരെങ്കിലും കൊല്ലപ്പെട്ടന്നാൽ   പിന്നെ പ്രശ്നം സങ്കീർണമാകും .  

പക്ഷെ ഇപ്പോൾ സ്ഥിതി മാറി .  കമ്മിഷണർ വിജയ് കപൂർ  ഉത്തരേന്ത്യക്കാരൻ  ആണ് .  സേനാംഗങ്ങളെ നയിക്കുവാൻ പ്രാപ്തനായ ഉദ്യോഗസ്ഥൻ . എന്ത് വില കൊടുത്തും മാവോയിസ്റ്റുകളെ  ഉന്മുലനം ചെയ്യും എന്ന് ദ്യഢ പ്രതിജ്ഞ ചെയ്തിട്ടുള്ള  പോലിസ് ഉദ്യോഗസ്ഥൻ .

ഇന്ത്യൻ കമ്മൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിലെ ചൈന - സോവിയെറ്റ്  പിളർപ്പിനു ശേഷം ഉരിത്തെരിഞ്ഞ  തീവ്ര  കമ്യൂണിസ്റ്റുകളെ പൊതുവായി വിളിക്കുന്ന നാമം ആണ് നക്സലുകൾ .  പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായി അവർ  മാവോയിസം പിന്തുടരുന്നു . ചൈനയുടെ   നേതാവായിരുന്ന മാവോ സെതൂങിന്റെ അഭിപ്രായങ്ങളിൽ നിന്നും ഉത്ഭവിച്ച രാഷ്ടതന്ത്രം     അതാണല്ലോ മാവോയിസം .

കേരളത്തിലെ മാവോയിസ്റ്റ് പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ക്ക് നേതൃത്വം നല്‍കിയിരുന്നത്   ഭരതരാജനാണ് എന്നാണ് കേരള പൊലീസ് കണ്ടെത്തിയിരുന്നത്.   ഒളിവിൽ പോയ  ഭരതരാജന് പത്തിലേറെ    മാവോയിസ്റ്റ് ആക്രമണ കേസുകളുമായി ബന്ധം ഉണ്ട് .  നിയമ ബിരുദധാരിയാണ് ഭരതരാജൻ .   നിയമ പഠനത്തിനടയിൽ എപ്പോഴോ അയാൾ മാവോയിസ്റ്റ് പ്രസ്താനങ്ങളിൽ ആക്രിഷ്ട്നാവുന്നത് .   
അയാളുടെ ഭാര്യയും അയാളോടൊപ്പം തന്നെയുണ്ട്‌ . അവരുടെ രണ്ടുപേരുടെയും തലയ്ക്ക് വില   പറഞ്ഞിരിക്കുകയാണ് പോലിസ് .


പോലീസിന്റെ  കണ്ണ് വെട്ടിച്ച്  ഉൾക്കാട്ടിലേക്ക്  നീങ്ങിയെങ്കിലും നിശ്ചയദാർഢ്യത്തോടെ തന്നെ പോലിസ് സംഘം കാട് മുഴുവനും അരിച്ചുപെറുക്കി . എന്ത് വിലകൊടുത്തും ഭരതരാജനെയും  സംഘാംഗങ്ങളെയും  കീഴ്പെടുത്തണം എന്ന് തന്നെയായിരുന്നു സേനാംഗങ്ങൾക്ക് കിട്ടിയ നിർദേശം. 
ഒടുവിൽ പോലിസ് വലിച്ച വലയിൽ ആയാളും , സംഘവും കുടുങ്ങി. 
കുട്ടത്തില്ലുള്ളവരിൽ പലരെയും വെടിവച്ച് കൊന്നതിനാൽ അയാൾക്ക്   മുന്നിൽ  രണ്ടുവഴിയെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ . ഒന്നുകിൽ ആത്മഹത്യാ  അല്ലെങ്കിൽ കീഴടങ്ങുക . കോടതിയിൽ അയാൾക്ക്  പറയുവാനുള്ള കാര്യങ്ങൾ   പറയുവാൻ കഴിയും എന്ന് അയാൾ  ധരിച്ചു . അതുകൊണ്ട് തന്നെ അയാൾ  കീഴടങ്ങുവാൻ തിരുമാനിച്ചു . ആയാളും , ഭാര്യയും , പിന്നെ  ചിന്നപ്പയും .     
  
അന്നയാൾ  ജേക്കബിനോടു മനസ് തുറന്നു . "എന്തുകൊണ്ടാണ് അല്ലെങ്കിൽ എങ്ങനെ മവോയിസ്ടുകൾ  സൃഷ്ടിക്കപെടുന്നു  എന്ന ചോദ്യത്തിന്  ഉത്തരം ഒന്നെയുള്ളൂ . ഭരണകർത്താക്കളുടെ പിടിപ്പുകേടും , അവഗണയും .  അർഹത പെട്ടത്തിനുള്ള അവകാശം നിഷേധിക്കപെടുമ്പോൾ അത് നേടുവാനായി ഒരു      സമരമാർഗം സ്വീകരിക്കപെടെണ്ടിവരുന്നു . ഇവിടുത്തെ പാവങ്ങളുടെയും , ആദിവാസികളുടെയും ജീവിതം കൊടിവച്ച കാറിൽ   പറക്കുന്നവർ  കണ്ടിട്ടുണ്ടോ . ഞങ്ങൾ കണ്ടിട്ടുണ്ട്  ഒരു നേരത്തിനു ആഹാരത്തിന് വകയില്ലാതെ പട്ടിണി കൊണ്ട് മരണപെടുന്ന ഒരുപാടു പേരുണ്ടിവിടെ"

സംസാരിക്കുമ്പോൾ അയാൾ വല്ലാതെ കിതയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അയാൾക്ക്  കുടിക്കുവാൻ  കുറച്ചു വെള്ളം കൊടുത്തു ജേക്കബ് . അതിനു ശേഷം അയാൾ വീണ്ടും തുടർന്നു .

"മനുഷികാഭിലാഷങ്ങൾക്കൊത്ത് ചിന്തിക്കുക  എന്നത്  അടിസ്ഥാന മനുഷ്യാവകശമാണ് . സ്വന്തം മനസാക്ഷിയെയും ,  ചിന്തിക്കുവാനുള്ള  സ്വാതന്ത്ര്യ ത്തേയും അടിയറവു വയ്കേണ്ട ആവശ്യം മനുഷ്യനില്ലല്ലോ .   അനധികൃതർ  വനങ്ങൽ  കൈയേറി  സര്ക്കാർ  ഒത്താശയൊടുകൂടി  പട്ടയം നേടുമ്പോൾ അതിനു യഥാർത്ഥ അവകാശികളായ കാടിന്റെ മക്കൾ ഒരു തുണ്ട് ഭുമി പോലുമില്ലാതെ ,  അകറ്റപെടുമ്പോൾ   ആരായാലും മാറി ചിന്തിക്കും . മലകളും,  വനങ്ങളും  തുരന്നെടുക്കുമ്പോൾ  ഇവർ    എവിടെ പോകും എന്ന് ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ ? കരിങ്കൽ പാറകൾ  തുരക്കുന്ന  ക്വാറികൾ എത്രയുണ്ട് ഇവിടെയെന്ന് അറിയാമോ ? അവരോടെല്ലാം ഇവിടുത്തെ ഭരണസംവിധാനം നടത്തുന്ന   അനുകുല സമീപനം .  പക്ഷെ ഞങ്ങളെ പോലുള്ളവർക്ക്  അങ്ങനെ കണ്ണടച്ചിരുട്ടാക്കുവാൻ  കഴിഞ്ഞെന്ന് വരില്ല. എത്ര ആദിവാസി യുവതികൾ ഇവിടെ മാനഭംഗത്തിനു  ഇരയാകുന്നു . അച്ഛൻ ആരെന്നറിയാതെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ പ്രസവിക്കുന്നു .സർക്കാരിന് വെറും വോട്ട്  ബാങ്കുകൾ  മാത്രമാണീകൂട്ടങ്ങൾ . ഇതെല്ലാം കണ്ടിട്ട് കണ്ടില്ല എന്ന് നടിക്കുവാൻ  ചിലർക്ക്  കഴിയുമായിരിക്കും.  ഒരു പക്ഷെ നിങ്ങൾക്കിപ്പോൾ   തോന്നുന്നുണ്ടാകും  വിപ്ലവം  അടിച്ചമർത്തുവാൻ കഴിഞ്ഞു എന്ന്  അല്ലെ? പക്ഷെ വിപ്ലവാശയങ്ങളിൽ ആകൃഷ്ടരായി ചുഷിതവർഗം ഇനിയും ഇവിടെ ബാക്കിയുണ്ട് എന്നുള്ള വസ്തുത ഓർമ വേണം." 

ഭരത രാജനെ പിടിച്ച വിവരം ജേക്കബ്‌  , കമ്മീഷണറെ  ധരിപ്പിച്ചു . പക്ഷെ കമിഷണറൂടെ  പ്രതികരണം അയാളെ അമ്പരിപ്പിച്ചു .

"കിൽ ദോസ് ബാസ്റ്റേർഡസ്. ഐ  ഡോണ്ട്  വാണ്ട്‌  മൈ ഫോഴ്സ്  റ്റു ഗെറ്റ് ഹുമിലിയേറ്റട്  എഗെയിൻ.  ഇല്ലെങ്കിൽ ഇപ്പോൾ വരും മനുഷ്യാവകാശവും  പറഞ്ഞ്  ഓരോ സംഘടനകൾ . അവർക്കൊന്നും  നഷ്ടപെട്ടിട്ടില്ലല്ലോ . നഷ്ടപെട്ടതു  നമുക്കല്ലേ .  ഈ ഓപ്പറെഷനിടയിൽ  കൊല്ലപെട്ട നമ്മുടെ  നാല് പോലിസുകാരാണ് . അവരുടെ  ജീവനു വിലയില്ലേ ?  അതെന്താ ഈ മനുഷ്യാവകാശം എന്ന് പറഞ്ഞു കുരയ്ക്കുന്നവർ  കാണാത്തത്. ഇനി അഥവാ  ഇവരെ പിടിച്ചു  തടവറയിൽ ഇട്ടു എന്നിരിക്കട്ടെ പക്ഷെ  എന്തുറുപ്പാണ്  നമ്മുടെ
 ജെയിലുകൾക്ക്  നല്കാൻ കഴിയുക.  ഇനീ ഇവർ  തടവ് ചാടിയാലും അതിന്റെ മാനക്കേട് പേറേണ്ടി വരിക പാവം പോലിസ്കാര് തന്നെയല്ലേ. " 

 തോക്കിൻ കുഴലിലുടെ തന്നെയാണ് ഇവരെ നേരിടേണ്ടത്  ആശയപരമായി അല്ല എന്ന തത്വത്തിൽ കമ്മീഷണർ  ഉറച്ചു വിശ്വസിക്കുന്നു .

സാർ  ,  അവർ   കീഴടങ്ങിയതാണ് , ജേക്കബ്‌ പറയുവാൻ തുടങ്ങി . നോ മോർ ഫർതർ  എക്സ് പ്ലനേഷൻ . ഇറ്റ്‌ ഈസ്‌ മൈ ഓർഡർ .   "ഡു ഇറ്റ് വാട്ട് ഐ സേ "

ജേക്കബിന്  പിന്നെ  വേറൊന്നും ചെയുവാൻ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല . കമ്മീഷണറുടെ    അജ്ഞ അനുസരിക്കുക എന്നല്ലാതെ . അയാൾ  കാഞ്ചി  വലിച്ചു .  മുന്ന് വെടിയൊച്ചകൾ അവിടെ മുഴുങ്ങി.  
 പിറ്റേന്ന്  പ്രഭാതത്തിലെ ദിന പത്രങ്ങളിൽ ആ വാർത്ത‍യുണ്ടായിരുന്നു . മാവോയിസ്റ്റ്  നേതാവ് ഭരതരാജനും , ഭാര്യയും അടങ്ങുന്ന  മാവോയിസ്റ്റ്  സംഘം   പോലിസ് ഏറ്റുമുട്ടലിൽ കൊല്ലപെട്ടു എന്നുള്ള വാർത്ത‍ .    

കാടിറങ്ങുമ്പോൾ ജേക്കബിന്റെ തോളിൽ ഒരു മുന്ന് വയസുകാരി ഉണ്ടായിരുന്നു . ഭരതരാജന്റെയും  , കൗസല്യയുടെയും മകൾ  സെൽവ ലക്ഷ്മി .  ആ പിഞ്ചു കുഞ്ഞിനെ  കാട്ടിൽ  ഉപേക്ഷിച്ചു പോരുവാൻ അയാൾക്ക്  മനസുവന്നില്ല. 



മമ്മ ,  ആൻമേരി വേദിയിൽ  നിന്നും  ഓടി വന്ന് ബലമായി എന്നെ കെട്ടിപിടിച്ചു .  ഞാൻ പറഞ്ഞു " ആൻ  എനിക്ക്  വേദനിക്കുന്നു '
ആൻ  പറഞ്ഞു , " മമ്മ ഇപ്പോൾ സംസാരിക്കുനത്   ഒരു രണ്ടാം റാങ്കുകാരിയോടാണ്" .  അവൾ അഭിമാനതോടെ പറഞ്ഞു. അപ്പോഴും അവളുടെ കെട്ടിപിടുത്തത്തിൽ    നിന്നും ഞാൻ മുക്തയയിരുന്നില്ല..


അപ്പൻ എതിർതിട്ടും ജേക്കബ്‌ ആ തിരുമാനത്തിൽ തന്നെ ഉറച്ചു നിന്നു .  അവളെ  മകളായി വളർത്തണം  എനുള്ള ഉറച്ച തിരുമാനം .  പക്ഷെ  ഒരിക്കലും ആൻ  അറിയരുത് എന്നുണ്ടായിരുന്നു അവളുടെ ഭുതകാലം . അവളുടെ അച്ഛനെയും , അമ്മെയേയും കൊന്നത് ജേക്കബ്‌ ആണെന്ന്. അതറിഞ്ഞാൽ . അവളെ നഷ്ടപെട്ടു പോകുമോ എന്നുള്ള ഭയം .  സെൽവ ലക്ഷ്മി  അവളുടെ അച്ഛന്റെയും , അമ്മയുടെയും പാതയിലേക്ക് തന്നെ തിരിയുമോ എന്നുള്ള ചിന്ത ജേക്കബിനെ  വല്ലാതെ പേടിപ്പിച്ചു. . അതുകൊണ്ട് തന്നെ    ഒന്നും അറിയിക്കാതെ അവളെ വളർത്തി . അവളുടെ പപ്പയും , മമ്മയുമായി തങ്ങൾ  രണ്ടുപേരും . സെൽവ ലക്ഷ്മി എന്ന പേരുപോലും   മറക്കുവാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു ജേക്കബ്‌. തന്റെ ആഗ്രഹമായിരുന്നു ഒരു മകൾ  ജനിക്കുകയാണെങ്കിൽ അവൾക്ക്  ആൻ  മേരി എന്ന പേരിടണം എന്ന്.  അങ്ങനെ സെൽവലക്ഷ്മി എന്ന    ഹിന്ദു  പെൺ കുട്ടി ആൻ മേരി എന്ന  ക്രിസ്ത്യാനിയായി മാറി . അവൾ പോലുമറിയാതെ .


എന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും സന്തോഷാശ്രുക്കൾ പൊഴിഞ്ഞു . ഞാൻ ബൈബിളിലെ ദൈവ വചനം ഓർത്തു .  "ചിലപ്പോൾ  നമ്മൾ  യാഹോവയോടു  പറയുവാൻ വെമ്പുന്ന കാര്യങ്ങൾ വാക്കുകളിലാക്കുവാൻ കഴിയാതെ വരുമ്പോൾ നമ്മുടെ സന്തോഷാശ്രുക്കൾ നമുക്ക് വേണ്ടി സംസാരിക്കുമെന്ന് "   














2017, മാർച്ച് 3, വെള്ളിയാഴ്‌ച

വെറുതെ ഒരു പിണക്കം (കഥ)



"ലതികാ , നിനക്ക് ഇതൊന്നു നിറുത്താറായില്ലെ , എപ്പോ നോക്കിയാലും    സാ   രീ   ഗാ "  , ഒന്ന് മര്യാദക്ക് ഉറങ്ങുവാൻ പോലും സമ്മതിക്കില്ല" .  അയാൾ ദേഷ്യത്തോടെ അവളോടായി  ചോദിച്ചു . ഒരു മാസം ആകുന്നു അയാൾ ജോലിയിൽ നിന്നും വിരമിച്ചിട്ട്.  ഇത്രയും നാളും അയാൾക്ക് തിരക്ക് തന്നെ ആയിരുന്നു . എന്നും രാവിലെ എഴുന്നേറ്റ്  ജോലിക്ക് പോകുക, മീറ്റിങ്ങുകളിൽ  പങ്ക് കൊള്ളുക. ഓരോ ദിവസവും   ടാർജറ്റ്  മീറ്റ്‌ ചെയ്തോ എന്ന്  നോക്കുക.   അതിനനുസരിച്ച് നിർദേങ്ങൾ  കൊടുക്കുക . പിന്നെ  ആഴ്ചകളിൽ  ഓരോ തവണ വീതം  കമ്പനിയുടെ  ഏതെങ്കിലും  ശാഘകൾ  സന്ദർശിക്കുക . അങ്ങനെ ഒരു ചിട്ടയായ ജീവിതം . അയാളുടെ അടുക്കും ചിട്ടയും ലതികയ്ക്ക് നന്നായി അറിയാവുന്നതാണ് .

അയാളുടെ കുറ്റപെടുത്തൽ കേട്ടപ്പോൾ  ബ്രേക്ക്‌ ഇട്ട പോലെ  ലതിക അവൾ പാടിയ  കീർത്തനം നിറുത്തി.  ചുറ്റും ഇരിക്കുന്ന കുട്ടികളും  ആക്ഷണത്തിൽ  തന്നെ  അവർ പാടിയ വരികൾ മുഴുമിപ്പികതെ നിറുത്തി. ലതിക  ഒരു സംഗീത  അധ്യാപികയാണ് . വീട്ടിൽ കുറച്ചു കുട്ടികൾ വരും. ലതികക്ക്‌  സമയം ഉള്ള പോലെ അവൾ  അവരെ സംഗീതം അഭ്യസിപ്പിക്കുന്നു.


ലതികയുടെ ഇഷ്ട വിഷയം  സയൻസ് ആയിരുന്നു. കുട്ടിആയിരുന്നപ്പൊൽ മുതൽ അവൾ സംഗീതം അഭ്യസിച്ചു തുടങ്ങിയതാണ് .  പിന്നെ കുറച്ചു നാൾ 'ഹിന്ദുസ്ഥാനിയും' പഠിച്ചു .  ഇപ്പോഴും ലതിക സമയം കണ്ടെത്തി  പഠനം തുടരുന്നു .  മാസത്തിൽ രണ്ടു ദിവസം  എന്ന  കണക്കിൽ ലതിക അവളുടെ  ആധ്യാപികയുടെ അടുത്ത് തന്നെ ചെന്ന്  സംഗീതം അഭ്യസിക്കുവാറുണ്ട് .

അയാൾ ലതിക കേൾക്കെ പിറ് പിറുത്തു ' എനിക്ക് ഇത് സഹിക്കുവാൻ കഴിയുന്നില്ല. . ഏതു  നേരവും ഈ ഒരറ്റ വിചാരം മാത്രം .  ഇനി എങ്കിലും ഒന്ന് സ്വസ്ഥമായി കഴിയാം എന്ന്  കരുതുമ്പോൾ ആണ് അവളുടെ ഒരു  പാട്ടും , കുത്തും "

ലതിക ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവൾക്ക്  അയാളെ നന്നായി അറിയാവുന്നതല്ലേ?  ഇത്രയും നാൾ തിരക്ക് പിടിച്ചു് ജോലി ചെയ്തിട്ട് ഇപ്പോൾ ഒന്നും ചെയുവാൻ ഇല്ല എന്നുള്ള അവസ്ഥ .   അയാളുടെ  നിരാശ  അവൾക്കു മനസിലാക്കുവാൻ കഴിയുമായിരുന്നു.


അവൾ കുട്ടികളോടായി പറഞ്ഞു . "ഇന്ന് ഇത്ര മതി . ബാക്കി നാളെ ആകാം ." കുട്ടികൾക്ക്  കേട്ട  മാത്രിൽ  എഴുനേറ്റു , അവളോടു യാത്ര പറഞ്ഞു പോയി.

 അയാൾക്കും സംഗീതത്തിനോടു അത്രയ്ക്ക് ഒന്നും ഇഷ്ടകേടില്ല.  ഒരു പക്ഷെ ശാസ്ത്രീയ സംഗീതത്തേക്കാൾ അയാൾ ഇഷ്ടപെട്ടിരുന്നത് സിനിമാ ഗാനങ്ങളെ ആയിരുന്നു.  റാഫിയെയും , കിഷൊറിന്ടെയും പഴയ  പാട്ടുകൾ അയാൾ മുളുമായിരുന്നു.  സംഗീതം ഇഷ്ടമാണെങ്കിലും ലതികയുടെ  അത്ര അഭിനിവേശം ഒന്നും അയാൾക്ക് ഉണ്ടായിരുനില്ല എന്ന് മാത്രം.

ലതിക  ഇങ്ങനെ ഒരു ആശയം മുന്നിൽ വച്ചപ്പോൾ അയാൾ എതിർത്തില്ല. പല ദിവസങ്ങളിലും അയാൾ തീരെ താമസിച്ചേ വീട്ടിൽ എത്തുകയുണ്ടായിരുന്നുള്ളു.   ഒരു പക്ഷെ അയാൾ ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടാകണം , സമയം പോകുവാൻ അവൾക്കും എന്തെങ്കിലും ഒരു ഉപാധി വേണ്ടേ എന്ന്?
      
 അയാൾക്കുള്ള ഫിൽറ്റർ കോഫീ ഉണ്ടാക്കുവാനായി ലതിക   അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി.  ഉണർന്നു എഴുനേറ്റു കഴിഞ്ഞാൽ  ആവി പറക്കുന്ന   കാപ്പി  അത്   അയാൾക്ക് നിര്ബന്ധം ആണ്.


കാപ്പിയുമായി ചെല്ലുമ്പോഴും  അയാളുടെ ദേഷ്യം ആറിയിരുന്നില്ല.

"ഞാൻ പറഞ്ഞല്ലോ   "ഇനി ഇവിടെ പഠിപ്പിക്കൽ വേണ്ടാ  എന്ന് ,

ഒരു നിമിഷം പോലും സ്വസ്ഥത തരില്ല എന്ന് വച്ചാൽ"  ,


അവൾ മടിച്ചു മടിച്ചു പറഞ്ഞു " ഇവിടെ വേണ്ടാ എന്ന് വച്ചാൽ ..........   കഴിഞ്ഞ ആഴ്ചയും ആ ഹാർമണിക്കാർ  വിളിച്ചിരുന്നു . അവർക്ക്  ഇപ്പോഴും  പാട്ട് ടീച്ചറെ കിട്ടിയിട്ടില്ല.   അവിടെ ചെന്ന് പാട്ട് പഠിപ്പികുവാൻ ഒക്കുമോ എന്ന് ചോദിച്ചിരുന്നു. "


"എനിക്ക് താല്പര്യം ഇല്ല. പിന്നെ നിന്റെ ഇഷ്ടം പോലെ ചെയ്തൊളു  "   അയാൾ നീരസത്തോടെ പറഞ്ഞു . അയാൾക്ക് അവളുടെ ഇഷ്ടങ്ങൾ നന്നായി   അറിയാമായിരുന്നു . സംഗീതം അവൾക്ക് ജീവനാണ് .  അത് അയാൾ  അംഗീകരിച്ചിട്ടും ഉണ്ട് .

കാപ്പി ഒരു കവിൾ  ഇറക്കിയ ശേഷം അയാൾ ചോദിച്ചു .

"അടുത്ത ആഴ്ച നമുക്ക് നാട്ടിലേക്കു ഒന്ന് പോയാലോ ,  കുറച്ചു നാൾ ആയില്ലേ നാട്ടിൽ പോയിട്ട് "

 ആ ചോദ്യം ലതികയിൽ   ഉന്മേഷം നിറക്കേണ്ടത് ആയിരുന്നു.  കുറച്ചു നേരത്തെ മൌനത്തിനു ശേഷം ലതിക പറഞ്ഞു

" ഞാൻ പറഞ്ഞിരുന്നില്ലേ , അടുത്ത ആഴ്ച ക്ഷേത്രത്തിൽ ത്യാഗ രാജോൽസവം ഉണ്ടെന്നു . ഞാനും അതിൽ പാടുന്നുണ്ട്; അത് കഴിഞ്ഞീട്ടു പോയാൽ പോരെ "

അയാൾക്ക് വീണ്ടും ദേഷ്യം വന്നു .

"ഇതാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞത് .

"ഈയിടെയായി നിനക്ക് ഞാൻ പറയുന്നതിൽ ഒന്നും  ഒരു ശ്രദ്ധയും ഇല്ല. എല്ലാം തന്നിഷ്ടം പോലെ. എന്നെ പറഞ്ഞാൽ   മതിയല്ലോ , ഇതിനെല്ലാം വളം വച്ച് തന്നിട്ട്

ഞാൻ ഓഫീസിൽ പോകുമ്പോൾ നിനക്കും ഒന്ന് 'എൻഗേജു്' ആകുവാൻ ആണ് ഞാൻ  പാട്ട് പഠിപ്പിച്ചോളാൻ പറഞ്ഞത് . ഇപ്പോൾ വലിയ  സുബ്ബലക്ഷ്മി യാണെനെന്നാ  ഭാവം "

അയാളുടെ ആ മറുപടി  അവളെ വേദനിപ്പിച്ചു .

  "ഇല്ല ഞാൻ എവിടെയും പോകുന്നില്ല, പോരെ" അവൾ സങ്കടതോടെയും അതിൽ ഏറെ ദേഷ്യ ത്തോടെയും ആയി പറഞ്ഞു

""അതാ നല്ലത്" .        ആയാളും  മറുപടി പറഞ്ഞു. അവൾ  ഒന്നും മിണ്ടാതെ അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി.  പത്രങ്ങൾ  തട്ടിയും,  മുട്ടുന്നതും ,  കറിക്ക്  അരിയുന്നതുമായ  ശബ്ദം അയാളുടെ കാതിൽ വന്നലച്ചു .

അയാൾ  അവളെ ചൊടിപ്പികുവാനായി അടുക്കളയിലേക്ക് ചെന്നീട്ട് ചോദിച്ചു .

"  എന്ത് തിരുമാനിച്ചു , നീ ഹാർമണിയിൽ പോകുനുണ്ടോ "     അവൾ ആ ചോദ്യം കേൾക്കാതെ ജോലിയിൽ    വ്യാപ്രതയായി
     
അവൾ ഒന്നും മിണ്ടുന്നില്ല എന്ന്  കണ്ടിട്ട്   കനപ്പിച്ചു അവളോടായി പറഞ്ഞു 

" നീ ഹാർമണിയിൽ പാട്ട് പഠിപ്പികുവാൻ പോകേണ്ടാ . അത് എനികിഷ്ട്മല്ല "

ലതിക അയാളെ ഒന്ന് നോക്കിയാ ശേഷം പത്രം കഴുകുന്നതിൽ മുഴുകി. 

നീണ്ട ഒരു മൌനത്തിനു ശേഷം അയാള്  പതിയെ പറഞ്ഞു 

"നാളെ തൊട്ടു പതിവ് പോലെ ഇവിടെ പഠിപ്പിച്ചാൽ മതി" .  പാത്രം  കഴുകുന്നതിൻ ഇടയിൽ അവൾ മുഖം തിരിച്ചു അയാളെ നോക്കി. 

ഗൌരവഭാവത്തിൽ അവളെ നോക്കിയിട്ട്  അയാൾ പറഞ്ഞു ." ആ പൈപ്പിലെ വെള്ളം അടച്ചെക്കു.. വെറുതെ വാട്ടർ  ചാർജ് കുട്ടേണ്ടാ"  അത് പറഞ്ഞ ശേഷം അയാൾ  അകത്തേക്ക് പോയി. 
  
അയാൾ  , ലതികെയെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചോ , ചിലപ്പോൾ  അവൾക്ക്  തോന്നിയതാവാം   നടന്നു പോകുന്ന അയാളെ അവൾ  നോക്കി, അപ്പോൾ അയാളുടെ ചുണ്ടിൽ നിന്നും   അവളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട രാഗം "ഹംസധ്വനി" മുഴുങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു .
































2017, ഫെബ്രുവരി 13, തിങ്കളാഴ്‌ച

കലഹത്തിന്റെ അവസാനം


എപ്പോഴാണ്  അവരുടെ കലഹം ആരംഭിച്ചത് ?  അയാൾ ഓഫീസിൽ നിന്നും  വന്നശേഷം ശാന്തമായി ഇരുന്നു ചായ കുടിക്കുകയായിരുന്നു . ചുടുള്ള ചായയും ,  ഭാര്യ  ടീപോയിയിൽ കൊണ്ട് വച്ച ബജ്ജിയും ആസ്വദിച്ച് കഴിക്കുകയായിരുന്നു .  പ്ലേറ്റിലെ ബജ്ജി തീരാറായി എന്ന് കണ്ടപ്പോൾ കുറച്ചും കുടി എണ്ണയിൽ ഇട്ടു വറുത്തു എടുക്കാം എന്ന് കരുതി മാവു കുഴക്കുവാനായി  അവൾ  അടുക്കളയിലേക്ക് .  പിറകിൽ അയാൾ വന്നു നിന്നത് അവൾ കണ്ടതുകൊണ്ട്  ചോദിച്ചു

 " ചായ വേണോ "

അയാൾ വേണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞുവെങ്കിലും അടുക്കളയിൽ ചുറ്റി പറ്റി തന്നെ നിന്നു .

ചീന ചട്ടിയിൽ എണ്ണ  തിളക്കുന്നു . വൃത്തത്തിൽ അരിഞ  സവാള,  മാവിൽ മുക്കി പതിയെ അവൾ  ചീനചട്ടിയിലേക്ക് ഇട്ടു.  പണ്ട്    കുള കടവിലെ ഉയർന്ന   പടവിൻ  മുകളിൽ നിന്നും തെങ്ങിൻ പാളയിലുടെ   ഊർന്ന് ഒഴുകി കുളത്തിലേക്ക്‌ ചാടുന്ന പോലെ സവാള    പതിയെ ഒഴുകി തിളച്ച എണ്ണയിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങി .  എണ്ണ പൊട്ടി തെറിക്കുന്ന ശബ്ദം  അയാളുടെ കാതുകളെ അലസോരപെടുത്തി .  അവൾ സാരി തലപ്പ്‌ കൊണ്ട് വിയർപ്പു  തുടച്ചു . കൈയിലെ സ്വർണ വളകൾ ഇളകിയാടി .  അയാൾ അത് ശ്രദ്ധിച്ചു എന്ന് കണ്ടപ്പോൾ അവൾ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു .

അയാൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു ."ഇത് ഇപ്പോൾ വേണ്ടായിരുന്നു ."

അയാൾ തീരെ ശബ്ദം  താഴ്ത്തിയാണ് പറഞ്ഞത് എങ്കിലും അത് അവൾ കേട്ടു . അവൾ  ചോദിച്ചു.  " എന്ത് വേണ്ടായിരുന്നു എന്നാ :"

അല്ല , "ഇപ്പോൾ   ഈ വളകൾ മേടികേണ്ട ആവശ്യം ഉണ്ടായിരുന്നോ?  കുറച്ചും കുടി കഴിഞ്ഞിട്ട്   പോരായിരുന്നോ ?  സോസയിറ്റിയിലെ പണം അടച്ചു കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല "   അയാൾ ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ പറഞ്ഞു

അവളുടെ മുഖം ചീർത്തു ."എന്നാ പിന്നെ മേടിക്കേണ്ടയിരുന്നല്ലല്ലോ  "


"അതിനു നിനക്കയിരുന്നല്ലോ നിർബന്ധം , ഇപ്പോൾ തന്നെ വള  വേണം എന്ന് "     അവൾ ക്കുള്ള മറുപടിയെന്നോണം അയാൾ  പറഞ്ഞു

അവളുടെ ഭാവം മാറി

"ഏതുനേരത്താണോ എനിക്ക് നിങ്ങളോടു ഈ  വളയുടെ   കാര്യം പറയുവാൻ തോന്നിയത് .  കഷ്ടം അവൾ തലയിൽ കൈവച്ചു .

അവളുടെ ശബ്ദം ഉയർന്നപ്പോൾ അയാൾ ഒച്ചവച്ചു .

"ദേ വെറുതെ ഒച്ചയുണ്ടാകരുത് ,  ഒച്ചയുണ്ടാക്കിയാൽ ചവിട്ടും  ഞാൻ" അതും പറഞ്ഞിട്ട് ദേഷ്യത്തോടെ  അയാൾ    കിടപ്പു മുറിയിലേക്ക് പോയി.

കുറച്ചു നേരം അടുക്കളയിൽ തട്ടലും , മുട്ടലും , പാത്രം  കഴുകുന്നതുമായ ശബ്ദം കെട്ടൂ .  പിന്നെ കുറച്ചു നേരത്തേ  നിശബ്ദ്ത , പിന്നെയും കുറെ കഴിഞ്ഞു മിക്സിയിൽ  എന്തോ അര്യ്കുന്ന   ശബ്ദം .

അയാൾ കട്ടിലിൽ  തല ചായ്ച്ചു  പത്രം വായിക്കുവാൻ ആരംഭിച്ചു .

രാവിലെ വായിച്ച  ഇലക്ഷൻ വാർത്തകൾ അയാൾ വീണ്ടും വായിച്ചു .

നാളെയാണ് വോട്ടെടുപ്പ് .  കൊട്ടി കലാശം കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു .  ഇരു മുന്നണികളും ശുഭ പ്രതീക്ഷയിൽ ആണ് .  അതിനിടയിൽ കറുത്ത കുതിരയായി മറ്റൊരു മുന്നണിയും. ആരുടെ കുടെയായിരിക്കും ജനമനസ്സ് . അഞ്ചു വർഷം     മാറി മാറി ഭരിച്ചിട്ടും ഒന്നും ശരിയാകാതെ ഇനിയും ഈ മുന്നണികളെ  തന്നെ ജനം തിരെഞ്ഞെടുക്കുമോ ?  അതോ  ഒരു പുതിയ മാറ്റം കേരള ജനത ഉൾക്കൊള്ളുമൊ .?

അങ്ങനെ വാർത്ത‍ വയിക്കുനതിൻ ഇടയിൽ അയാൾ ശാന്തമായി ഉറക്കത്തിലേക്കു പ്രവേശിച്ചു . കുറച്ചു നേരം അയാൾ അങ്ങനെ ഉറങ്ങി എന്ന് തോന്നി.  ഉണർന്നപ്പോൾ മുന്നിൽ  അവൾ ,

"വസ് ത്രം മാറി വന്നാൽ    ഊണ് കഴിക്കാമായിരുന്നു "

" എനിക്ക് ആഹാരം വേണ്ടാ " , അയാൾ ഗൌരവം അഭിനയിച്ചു

"വരൂന്നേ , നല്ല മീൻ കറിയുണ്ട് "   ആ പ്രലോഭനത്തിൽ അയാൾ വീണുപോയി.

അയാൾ വസ്ത്രം മാറി , ഊണ്  മേശക്കരികിൽ ഇരിപ്പായി ,

ചുടു ചോറും, മീൻ കറിയും അവൾ വിളമ്പി . ചെറു പിഞ്ഞാണത്തിൽ  അരികിലായി ഉപ്പിലിട്ടതും ,  കായ മെഴുക്കൊരോട്ടിയും ,ചുട്ട പപ്പടവും .

അയാൾ പപ്പടം പൊട്ടിച്ച് ,  അച്ചാറിൽ തൊട്ടു നക്കി ഉരുള യുരുട്ടി കഴിക്കുവാൻ ആരംഭിച്ചു .

" കാച്ചിയ മോരില്ലേ , അയാൾ  ചോദിച്ചു .  അവൾ മോരിന്റെ പത്രം അരികിലേക്ക് നീട്ടി വച്ചു .

ആസ്വദിച്ചു അയാൾ കഴിക്കുന്ന ഓരോ ഉരുളയും അവൾ നോക്കി ഇരുന്നു.  ഇടയ്ക്ക് മെഴുക്കൊരോട്ടി ,  പത്രത്തിൽ  നിന്നും വടിച്ചു അയാളുടെ സൈഡ് പ്ലേറ്റിലേക്ക്  അവൾ ചുരണ്ടി . ജീരകവെള്ളം നിറച്ച ഗ്ലാസ്‌ അയാൾ  മൊത്തി കുടിച്ചു .

അവസാനം അയാൾ കൈ നക്കി , ചിറി തുടച്ചു കൈ  കഴുകുവനായി എഴുനേറ്റു . കൈ കഴുകി വന്ന ശേഷം  അയാൾ മേശ പുറത്തു വച്ചിരുന്ന 'ഫ്രൂട്ട് ബാസ്കറ്റിൽ '  നിന്നും ഒരു ചെറു പഴം എടുത്തു തൊലി പൊളിച്ചു കഴിച്ചു തുടങ്ങി.

എല്ലാം കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞു എന്ന് അറിഞ്ഞ ശേഷം അവൾ പറഞ്ഞു

"എന്നാലും അത് ശരിയായില്ല ."

അയാൾക്ക്   മനസിലായില്ല .   അയാൾ ചോദിച്ചു  . " എന്ത് ശരിയായില്ല "

"അല്ല,കഴിക്കുന്നില്ല എന്നല്ലേ പറഞ്ഞത് ?   എന്നീട്ടും  ഊണ്   കഴിച്ചത് തീരെ ശരിയായില്ല "

ഒരു നിമിഷത്തെ മൌനത്തിനു ശേഷം അവൾ അയാളെ നോക്കി ചിരിച്ചു.

അയാൾ ഒന്ന് ചമ്മിയെങ്കിലും ആയാളും  അവളുടെ കുടെ  കൂടി . പിന്നെ ആ ചെറു ചിരി ഒരു പൊട്ടി ചിരിയായി മാറി.














2016, ഡിസംബർ 19, തിങ്കളാഴ്‌ച

ലക്ഷ്മി നാരായൺ കോംപ്ലക്സ്‌


"അമ്മാ , ഇപ്പോൾ വേദന  കുറവുണ്ടോ ", കണ്ണ് തുറക്കുമ്പോൾ മുമ്പിൽ  നേർസ്  ലില്ലി. എപ്പോഴും  ചിരിക്കുന്ന  മുഖമാണ്  ലില്ലിയുടെത് . വെള്ള വസ്ത്രം  അണിഞ്ഞ ഒരു  മാലാഘകുട്ടി . എത്ര വയസ് പ്രായം ഉണ്ടാകും അവൾക്കു . ഒരു ഇരുപതു - ഇരുപത്തിരണ്ടു . എന്തായാലും അതിനുമപ്പുറം വരികയില്ല ഇല്ല.

വാതിൽ  തുറന്നു ഡോക്ടർ  റുഹി അകത്തേക്ക് വന്നു.    ലില്ലിയെ പോലെയല്ല അവരുടെ പെരുമാറ്റം . എപ്പോഴും   ഒരു ഗൌരവം  ഭാവം . സംസാരിക്കും നേരവും ഒരു മൃദുല ഭാവം ഇല്ല.  ആ കട്ടി കണ്ണട മാറ്റിയാൽ ചിലപ്പോൾ അവരുടെ ഭാവം മാറുമായിരിക്കും.

അവൾ ലില്ലിയോടായി ചോദിച്ചു .

"ഹൌ ഈസ്‌   ഷീ , "

 ഷീ ഈസ്‌  ഓക്കേ  മാം ,   ഹാഡ്  എ  ഗുഡ് സ്ലീപ്‌  യെസ്റ്റെർഡേ  '

അതിനു മറുപടിയായി അവർ ഒന്ന് മുളി.    ഡോക്ടറുടെ കൈ അവരുടെ നെറ്റിയിൽ  സ്പർശിച്ചു . പിന്നെ അവരുടെ റിപ്പോർട്ട്  എടുത്തു ഒരാവർത്തി വായിച്ചു.

"ചുമക്കുമ്പോൾ  ഇപ്പോഴും വേദനയുണ്ടോ , സ്റ്റെതസ്കോപ്പ്  നെഞ്ചിൽ ചേർത്ത് വച്ചുകൊണ്ട്  ഡോക്ടർ   റൂഹി  ചോദിച്ചു "

ഇല്ല എന്നർത്ഥത്തിൽ അവർ  തലയാട്ടി .

 അതിനിടയിൽ   അവരുടെ ഫോൺ ശബ്ദിച്ചു .

ഡോക്ടറുടെ മുഖഭാവം കണ്ടറിഞ്ഞു ലില്ലി  മോബൈൽ  ഫോൺ എടുത്തു . പിന്നെ  ഡോക്ടറോടായി പറഞ്ഞു .

 "മകളാണ് , അമേരിക്കയിൽ നിന്നും'

 കുറച്ചു ദിവസത്തെ പരിചയം ഉള്ളൂ  എങ്കിലും ലില്ല്യ്ക്ക് അവരുടെ കാര്യങ്ങൾ മുഴുവനും അറിയാം .  ദിവസത്തിൽ  രണ്ടും , മുന്നും തവണ വീതം മകൾ  അമ്മയെ വിളിക്കാറുള്ളതല്ലേ.

അവർ  മകളോട് സം സാരിക്കുനത്  റൂഹി  കേട്ടു നിന്നു .

" നിനക്ക് വരുവാൻ പറ്റുമോ എന്ന് നോക്കു മോളേ;  ഇവിടെ ഞാൻ ഒറ്റക്കല്ലെ , ചിറ്റ രാത്രി വരും കിടക്കുവനായി . അവൾക്കും ഇപ്പോൾ  വയ്യാതായിരിക്കുന്നു ഞാൻ കാരണം  എല്ലാവർക്കും  ആകെ ബുദ്ധി മുട്ടായി .

 ആഹാരം കാന്റീനിൽ നിന്നും കൊണ്ടുവരും.  എല്ലാത്തിനും   സുഭദ്രയെ  എന്തിനു  വെറുതെ  ബുദ്ധി മുട്ടിക്കണം.  അവൾ തന്നെ വേണമല്ലോ എല്ലാം ഉണ്ടാക്കി കൊണ്ടുവരണം എന്നുണ്ടെങ്കിൽ തന്നെയും "

അവർ ഫോൺ വച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ  , റുഹി  പറഞ്ഞു ഒരു ഇൻജക്ഷ്ൻ കുടി ഉണ്ട്.  ലില്ലി സിറിഞ്ചിൽ  മരുന്ന്  നിറച്ചു .  സുചി കുത്തുനതിൻ ഇടയിൽ റുഹി  ചോദിച്ചു , "എന്താ മകളുടെ പേര് "

കണ്ണടച്ചുകൊണ്ട് അവർ ഉത്തരം പറഞ്ഞു

'ശ്വേത'

അവർ എഴുനേൽക്കുവാൻ  ശ്രമിച്ചു . കൈ കൊണ്ട് തടഞ്ഞു ശേഷം  റുഹി  പറഞ്ഞു "വേണ്ടാ കിടന്നു കൊള്ളൂ . നന്നായി വിശ്രമം വേണം .  റൌണ്ട്സ്  കഴിഞ്ഞു ഞാൻ വീണ്ടും വരാം "

അതും പറഞ്ഞ് അവർ അടുത്ത മുറിയിലേക്ക് പോയി.

അവർ ലില്ലിയോടായി ചോദിച്ചു.

എന്ത് പറ്റി   ഡോക്ടറമ്മക്ക്  ഇന്നത്ര മുശേട്ട  സ്വഭാവം ഇല്ലല്ലോ "

ലില്ലി അവരെ നോക്കി  മറുപടി പറയാതെ ചിരിച്ചു .

അവർ കണ്ണടച്ചു കിടന്നു .

അവൾ  ഓർത്തത്‌ ശ്വേതയെ കുറിച്ച് ആയിരുന്നു.   ഇനിയും രണ്ടു മാസം എടുക്കും അവൾക്കു തിരിച്ചു വരുവാൻ . പാവം കുട്ടി അവൾ അവിടെ നിന്ന് തീ തിന്നുന്നുണ്ടാകും .  രണ്ടു മാസത്തിനുള്ളിൽ അവളുടെ പ്രോജക്റ്റ് തീരും  എന്നാ പറഞ്ഞത്.  അതിനിടയിൽ വിട്ടു പോരുക പ്രയാസം ആണത്രേ . അത് കഴിഞ്ഞാൽ  പിന്നെ വിജയിനെ തനിച്ചാക്കിയാണെങ്കിലും  അമ്മയുടെ കുടെ  ഒരു  നാലു മാസം എങ്കിലും നിൽക്കാം എന്ന് അവൾ സമ്മതിച്ചിട്ടുണ്ട് . ജോലി മതിയാക്കി വരികയാ . കുറച്ചു മാസം ഇവിടെ ചിലവഴിച്ച ശേഷം പിന്നെ തനിക്കും അവരുടെ കുടെ പോകാം . ഇതാണ് അവളുടെ തിരുമാനം .

ചിലപ്പോൾ ശരിക്കും ഒറ്റക്കായി എന്ന് തോന്നും . ആരും കുട്ടിനില്ല എന്നുള്ള തോന്നൽ .  മുന്ന് മാസം കഴിഞ്ഞാൽ ഉണ്ണിയേട്ടന്റെ   ശ്രാദ്ധം ആണ്. അതും കുടി കഴിഞ്ഞിട്ട് അമേരിക്കയിലേക്ക് പോകാം എന്നാണ് ശ്വേത  പറയുന്നത് .
ഉണ്ണിയെട്ടന്  അറിയാമായിരുന്നു . ഒരിക്കൽ തന്നെ തനിച്ചാക്കിയിട്ടു ഇവിടം വിട്ടു പോകേണ്ടി വരുമെന്ന്.  അത് കൊണ്ടാകാം അതിനുള്ള മുൻ കരുതൽ എല്ലാം എടുത്തിരുന്നത്.

 ശ്വേതക്ക് മുന്ന്  മാസം പ്രായമുള്ളപ്പോൾ ആണ്  അവർ ആ വലിയ പട്ടണത്തിലേക്ക് പറിച്ചു നടുന്നത് . ഉണ്ണിയേട്ടന്   അങ്ങോട്ടേക്ക് മാറ്റം കിട്ടിയപ്പോൾ താൻ ശരിക്കും  പകച്ചു പോയി. അറിയാൻ  പാടില്ലാത്ത ഭാഷ , അറിയാത്ത നാട്ടുകാർ . ഉണ്ണിയേട്ടൻ  രാവിലെ ജോലിക്ക് പോയാൽ പിന്നെ വരുവാൻ ഒരു നേരം ആകും  . മിണ്ടിയും , പറഞ്ഞും ഇരിക്കുവാൻ പോലും ആളില്ല . കക്ഷിയുടെ  ഒരു  ബന്ധു ഉണ്ടായിരുന്നു അവർ  താമസിച്ച  ഫ്ലാറ്റിൻ  അടുത്തു .  മീനാക്ഷി ആന്റി .   അവരും വിവാഹ ശേഷം ഈ നഗരത്തിലേക്ക് പറിച്ചുമാറ്റപെട്ടവൾ  തന്നെ ആയിരുന്നു.  അവരുള്ളത് വലിയ ഒരു സൗകര്യം തന്നെ ആയിരുന്നു.   ആന്റി  തന്നെയന്നു  ഈ ഫ്ലാറ്റ് എർപ്പാട് ചെയ്തിരുന്നത്.  'ലക്ഷമി നാരായൺ കോംമ്പ്ല്ക്സ്'   പക്ഷെ  മലയാളികൾ ആരും  കൂട്ടിനില്ല.  തൊട്ടപ്പുറത്ത്   ഫ്ലാറ്റിൽ താമസിക്കുനതു വിദുലയും , ഫാമിലിയും . അവർ  മറാഠികൾ ആണ് . പരിച്ചയപെടുവാൻ വന്നിരുന്നു  പക്ഷെ ഭാഷ അറിയാത്തത് ഒരു പ്രശ്നം തന്നെയാണ് .  പിന്നെ  ദാസ് ആന്റി . ഭർത്താവ്   ബിപിൻ ദാ,   അങ്കിൾ  മരിച്ചു പോയി.  അവർ ബംഗാളികൾ ആണ്. ഒരു മകൾ  ഉണ്ട് ലണ്ടനിൽ ആണ് . വിദുല ഒഴിച്ചു പലരും പല ദിക്കിൽ നിന്നും വന്നവർ .   താഴെ  അഞ്ഞുറ്റി രണ്ടിൽ  തന്റെ പ്രായത്തിൽ തന്നെയുള്ള  ജ്യോതി , അവർ  തെലുങ്കർ ആണ്.  അവരുടെ മകൾ  അനന്യക്കും     ഏകദേശം ശ്വേതയുടെ പ്രായം തന്നെ .

മീനാക്ഷി ആന്റി തന്നെയാണ്  വീട് തുടയ്ക്കുവാനും , തുണി നനയ്ക്കുവാനും ഒക്കെയായി പദ്മയെ ഏർപ്പാടു്ചെയ്തത് .   ശ്വേതയുടെ തുണികൾ തന്നെ ഒരു ദിവസം പല  വട്ടമായി നനക്കേണ്ടി വരുന്നു. മുത്രമൊഴിച്ച  തുണി മാറ്റുംപോഴെക്കും  അവൾ അപ്പിയിടും.  പിന്നെ അത് മാറുമ്പൊഴേക്കും വീണ്ടും മുത്രമോഴിക്കും . പെണ്ണിന്  ഇത് തന്നെയല്ലെയുള്ളൂ  പണി.

പദ്മക്ക്  എപ്പോഴും തിരക്കാണ്  . ആ ഫ്ലാറ്റിൽ തന്നെ ഒരു പാടു  വീടുകളിൽ അവർ പോകുന്നുണ്ട് .  ഏകദേശം ഒരു മണിക്കൂർ കൊണ്ട് അവര് തുണിയും നനച്ചു, വീടും തുടച്ചു പോകും. ഒരു മിനുട്ട് അധികം നിൽക്കില്ല .പണ്ട്  പദ്മ  ആന്റിയുടെ വീട്ടിൽ നിന്നിരുന്നു.

വൈകുന്നെരങ്ങളിൽ  ജനാലയിലൂടെ  മുകളിൽ നിന്നും നോക്കിയാൽ കുട്ടികൾ താഴെ കളിക്കുന്ന കാണാം.  ഫ്ലാറ്റിൻ താഴെയായി  കടകൾ . ഇന്റർകൊമിലുടെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞാൽ ശംഭു  സാധനങ്ങൾ കൊണ്ടുവന്നു തരും. രൂപ പിന്നെ കൊടുത്താലും മതി. ആദ്യ ദിവസങ്ങളിൽ  ഒക്കെ ആന്റി ഇടക്കിടെ വരുമായിരുന്നു . ഇപ്പോഴും അവധി ദിനങ്ങളിൽ ആന്റിയും, അങ്കിളും വരും. ഒരു പാടു നേരം വർത്തമാനം  പറഞ്ഞിരിക്കും. അങ്കിളിന്  പരിചയം ഉള്ള ഒരു സർദാർജിയുടെതാണീ ഫ്ലാറ്റ് . ആറാമത്തെ  നിലയിലെ ഒറ്റ മുറി ഫ്ലാറ്റ്. താഴെക്ക്  ലിഫ്റ്റ്‌ ഉണ്ട് .

ദിവസങ്ങൾ  കടന്നു  പോയി.  ആകെ കുടി  ഒരു മരവിപ്പ് . മടുപ്പിക്കുന്ന ദിവസങ്ങൾ . എതയും  വേഗം  ഉണ്ണിയേട്ടന് ട്രാൻസ്ഫർ കിട്ടി നാട്ടിൽ  പോകണം എന്നു തന്നെയായിരുന്നു ആഗ്രഹം .  പക്ഷെ അതിനു ഉണ്ണിയേട്ടന് തീരെ താല്പര്യം ഇല്ല. നാട്ടിൽ നിന്നാൽ ഇത് പോലെ ഉയർച്ച ഉണ്ടാകുമോ . നമ്മുടെ തൊഴിലിൽ ഉന്നതി നേടണം എന്നുണ്ടെങ്കിൽ കേരളത്തിനു പുറത്തു ജോലി ചെയ്യണം . അതാണ് പുള്ളിക്കാരന്റെ അഭിപ്രായം.

ഒടുവിൽ ഉണ്ണിയേട്ടൻ തന്നെ പറഞ്ഞു ,   പദ്മ യോടു പറഞ്ഞു ആരെങ്കിലും ഉണ്ടോ എന്ന് നോക്കുവാൻ  പറയൂ   തനിക്കു ഒരു കുട്ടിനായി . അങ്ങനെ പദ്മയോട്  വിവരം പറഞ്ഞു . പിറ്റേ ദിവസം രാവിലെ പദ്മയുടെ കുടെ ഒരു പെൺ കുട്ടിയുണ്ടായിരുന്നു . ഒരു പന്ത്രണ്ട് വയസു പ്രായം. തോന്നിക്കും . തലമുടി ധാരാളമുള്ള  മെലിഞ്ഞ   പെൺകുട്ടി .  സുന്ദരമായ മുഖം. അവളെ കണ്ടാൽ  തന്നെ അറിയാം   ഏതോ നല്ല വീട്ടിലെ കുട്ടിയാണെന്ന് . അവളെ കണ്ടപ്പോൾ താൻ പദ്മയോടായി  ചോദിച്ചു .

"ഇത്ര ചെറിയ കുട്ടിയോ ?"

"ഇവൾ ചെറിയ കുട്ടി ആണെന്ന് കരുതേണ്ടാ; എല്ലാ പണിയും അറിയാം. ദ്ദീദി കുറച്ചു ദിവസം നോക്കു . ഇഷ്ടപെട്ടില്ല എന്നുണ്ടെങ്കിൽ നമുക്ക് വേറെ ആളെ   നോക്കാം ." പദ്മ പറഞ്ഞു.

അങ്ങനെ അവൾ വന്നു തുടങ്ങി. പദ്മ അവളെ ചോട്ടി എന്നാണ് വിളിച്ചത് . അവളെ  താനും അങ്ങനെ തന്നെ വിളിച്ചു തുടങ്ങി. പദ്മ  പറഞ്ഞത് ശരിയായിരുന്നു. അവൾ ഒരു മിടുക്കി തന്നെയായിരുന്നു .  അവൾ ശ്വേതയെ  'കുട്ടുസ് ' എന്ന് വിളിച്ചു  . അവളുടെ വിളി കേട്ട് താനും ശ്വേതയെ അങ്ങനെ തന്നെ വിളിക്കുവാൻ തുടങ്ങി.

രാവിലെ തന്നെ അവൾ വരും. അവൾക്ക്  ഒരു ജോലിയും പറഞ്ഞു കൊടുക്കേണ്ടാ . അടുക്കളയും , ഗ്യാസും , സ്ലാബും , പാത്രങ്ങളും  എല്ലാം വൃത്തിയായി കഴുകി വയ്ക്കും .   ശ്വേതയുടെ പാൽ കുപ്പിയും, നിപ്പിളും  എല്ലാം ചുടു വെള്ളത്തിൽ  നന്നായി കഴുകി വയ്ക്കും . അവൾ എഴുനേ ൽക്കും മുമ്പേ   തിളപ്പിച്ച  വെള്ളം ആറ്റി വയ്ക്കും.   അടുക്കള സ്ലാബിൽ ഒരു തുള്ളി വെള്ളം പോലുമില്ലാതെ കഴുകി , തുടച്ച്  വൃത്തിയായി വയ്ക്കും.   ചെറിയ കുട്ടിയ ആയതുകൊണ്ട് താൻ അവൾക്ക്  കുടുതൽ  അടുക്കള ജോലി   ഒന്നും കൊടുത്തിരുന്നില്ല.  പക്ഷെ എല്ലാം അവൾ അറിഞ്ഞു ചെയ്യുമായിരുന്നു .  കഷ്ണം മുറിക്കുക, പദ്മ പോയാലും വീട് വീണ്ടും അടിച്ചു വരുക.  ശ്വേതയുടെ  കുളിപ്പിച്ച് ഒരുക്കുക , ഇതെല്ലം അവൾ നിറഞ്ഞ മനസോടെ തന്നെ ചെയ്തിരുന്നു.  കുഞ്ഞിന്റെ  കവിളിൽ ചുട്ടി  കുത്തണം  ദീദി എന്ന് പറഞ്ഞതും അവൾ തന്നെയായിരുന്നു.

 ഒരു പേപ്പർ പോലും അവൾ താഴെ വീഴുവാൻ  സമ്മതിക്കുകയില്ലയിരുന്നു .   കുളി മുറിയിലും , അടുക്കളയിലും , കിടപ്പ് മുറിയിലും എല്ലാം ഉണ്ണിയേട്ടൻ വായിച്ച  പത്ര കടലാസുകൾ കാണും.  ഒരു അടുക്കും ചിട്ടയുമില്ല ഉണ്ണിയേട്ടന്  അതെല്ലാം അടുക്കി ടീപോയിൽ കൃത്യമായി വയ്ക്കും . താൻ തന്നെ
അതിശയിച്ചു പോയിട്ടുണ്ട് ഈ ചെറു പ്രായത്തിൽ എങ്ങനെ പഠിച്ചു ഈ കുട്ടി ഇതൊക്കെ എന്ന്?

പിന്നെ അവളുടെ കുടെ കുടി കുറച്ചോക്കെ ഹിന്ദി  പറയാം  എന്നായി.  അവൾ തന്റെ കുറെ കുടിയ ശേഷം തനിയെ മലയാളവും പഠിച്ചു . മാർക്കറ്റിലും  മറ്റും ഇപ്പോൾ അവളുടെ കുടെ  തനിയെ
പോയി തുടങ്ങി.  ആ നഗരതോടുള്ള പേടി പതിയെ കെട്ടടങ്ങി .  ശ്വേതയെ  പ്രാമിൽ ഇരുത്തി അവിടുതെ  ഹനുമാൻ കോവിലും , കടകളും അങ്ങനെ വേണ്ടാ  മുക്കും , മുലയും  അവൾ കാണിച്ചു തന്നു .  അവൾക്കു  അവിടുത്തെ ഇടവഴികൾ പോലും നല്ല പരിചയം ആയിരുന്നു.  അവളുടെ കുടെയുള്ള യാത്രകൾ  ശ്വേതക്കും    വളരെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു . 'കുട്ടുസ്സ്'  എന്ന അവൾ വിളിക്കുമ്പോൾ പല്ളില്ലാത്ത  മോണകാട്ടി അവൾ ആഹ്ലാദ പുർവം ചിരിക്കുമായിരുന്നു . വൈകുനെരങ്ങളിൽ  ശ്വേതയും കൊണ്ട് നടക്കുവാൻ ഇറങ്ങും . ആ സമയം  ഫ്ലാറ്റിലെ പെണ്ണുങ്ങൾ  എല്ലാം ചുറ്റും കുടും . അങ്ങനെ ആ ഫ്ലാറ്റിൽ ഉള്ള എല്ലാവരും ആയി നല്ല പരിചയം ആയി.

ഒരു ദിവസം അവളോടു   ചോദിച്ചു . നീ എന്താ പഠിക്കുവാൻ പോകത്തെ എന്ന്.  മൌനമായിരുന്നു അവളുടെ ഉത്തരം .  നാലാം ക്ലാസ്സ്‌ വരെ അവൾ പഠിച്ചു. പിന്നെ പഠിപ്പ് നിറുത്തി എന്ന് അവൾ പറഞ്ഞു.  ഉണ്നിയെട്ടനോടു അവളുടെ വിവരം പറഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു ഉഴപ്പൻ  മട്ടായിരുന്നു . പക്ഷെ അങ്ങനെ വിട്ടു കൊടുക്കുവാൻ താൻ തെയ്യാർ ആയിരുന്നില്ല.  വൈകുനേരം  താൻ തന്നെ ഇക്കാര്യം  എല്ലാവരോടുമായി അവതരിപ്പിച്ചു . അവളെ  തുടർന്നും പഠിപ്പികണം അത് തന്നെയായിരുന്നു  എല്ലാവരുടെയും തിരുമാനം . അവരുടെ എല്ലാം     സഹായത്തോടെയാണ്  ഒരു ബാങ്ക് ആക്കൌന്റ്റ് തുടങ്ങി. ഒരു ചെറിയ തുക അവളുടെ പേരിൽ  നിക്ഷേപിച്ചു .  പിന്നെ അവളുടെ അമ്മയോട് കാര്യം പറഞ്ഞു.   അവർക്ക്  മകളെ  പഠിപ്പികണം എന്നുണ്ട് . പക്ഷെ അവരുടെ വരുമാനം കൊണ്ട് അത് സാധ്യമല്ല. .

ഫ്ലാറ്റിൽ താമസിച്ചിരുന്ന മിസ്സിസ് കപൂർ  ' ന്യൂ ഹോറിസോൺ ' സ്കുളിലെ പ്രധാന   അധ്യാപിക ആയിരുന്നു . അവരുടെ ശ്രമഭലമായി അവൾക്കു  ആ സ്കുളിൽ  തന്നെ അഡ്മിഷൻ കിട്ടി.  പഠിക്കുവാൻ മിടുക്കി ആയിരുന്നു അവൾ . സ്കുൾ വിട്ടു കഴിഞ്ഞും അവൾ    ശ്വേതയെ  കാണുവാൻ ആയി ഓടി എത്തുമായിരുന്നു . അങ്ങനെ കുറച്ചു വർഷങ്ങൾ . അതിനിടയിൽ ഉണ്ണിയേട്ടന്  ട്രാന്സ്ഫ്ർ ആയി.   വീണ്ടും ഒരു പറിച്ചു നടൽ .പിന്നെ പലയിടങ്ങളിൽ ആയി പല  വർഷങ്ങൾ . അവളെ വിട്ടു പോകുമ്പോൾ താനും കരഞ്ഞിരുന്നു.

"എന്താ മാം കരയുകയാണോ" ലില്ലി ചോദിച്ചു ."

മകളെ  ഓർത്തിട്ടാണോ കരയുന്നത് ." താൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല . അല്ലെങ്കിൽ എന്ത് പറയും .  ലില്ലിയോട്  ഈ അനുഭവങ്ങൾ ഒന്നും പങ്കിടേണ്ട ആവശ്യം ഇല്ലല്ലോ

പെട്ടെന്ന് റുഹി  കയറി വന്നു . അവളുടെ കുടെ ഒരു കുട്ടിയും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഓമനത്തം തുളുമ്പുന്ന ഒരു നാല്  വയസ്സ് കാരി . കൈയിൽ ചെറിയ ഒരു പാവ കുട്ടിയുമായി  അവൾ  അവിടെയെല്ലാം  ഒരു പുംപാറ്റയെ പോലെ പാറി നടന്നു.  അവൾ  ആ ആശുപത്രിയിലെ നിത്യ സന്ദർശകയാണെന്ന് തോന്നി.  അവൾ പുഞ്ചിരിക്കുമ്പോൾ  നുണകുഴി  കവിളിൽ തെളിയുംമായിരുന്നു.


 താൻ   കിടക്കുന്ന കട്ടിലിൻ അരികിൽ  അവൾ വന്നു നിന്നു .  ഒരു പാടു മുടിയുള്ള കൊച്ചു  പെൺകുട്ടി.  ആ കുഞ്ഞിനെ അരികിലേക്ക് വിളിച്ചു , അവൾ ചോദിച്ചു എന്താ നിന്റെ പേര് . അവൾ മുറി മലയാളത്തിൽ പറഞ്ഞു .

'കുട്ടുസ് '

അത് കേട്ടിട്ട്  ലില്ലി ചിരിച്ചു.  ആ ചിരിയിൽ റുഹിയും പങ്കു ചേര്ന്നു . അമ്പരന്നു അവളെ  നോക്കിയപ്പോൾ  റുഹി   ചോദിച്ചു .

"ദീദിക്കു എന്നെ മനസിലായില്ല .  ആ പഴയ  ചോട്ടുവിനെ ,  ആ ചോട്ടുവാണ് ഞാൻ " .

തനിക്കു വിശ്വാസം വന്നില്ല.     പദ്മയുടെ കുടെ വന്ന ചോട്ടു . മുട്ടോളം മുടിയുള്ള സുന്ദരികുട്ടി . അവൾ എത്ര മാറിയിരിക്കുന്നു .

 " നീ മലയാളം മറന്നില്ല അല്ലെ"  .  അങ്ങനെ ചോദിക്കുവാൻ ആണ്  തോന്നിയത് .

"ഇല്ല ദീദിയല്ലേ  എന്നെ മലയാളം പഠിപ്പിച്ചത് , പിന്നെ എങ്ങനെ മറക്കാനാ "

ഡോക്ടറുടെ ആസ്വാഭാവിക്ത നിറഞ്ഞ ഈ സംസാരം കേടിട്ടു  കേട്ടിട്ട് ലില്ലിക്ക് ഒന്നും മനസിലായില്ല.


അവൾ  ലില്ലിയെ നോക്കി പറഞ്ഞു

"ഈ ദീദി കാരണം ആണ് ഞാൻ ഡോക്ടർ റുഹിയത് . നന്നായി  പഠിക്കണം എന്ന് ആദ്യം ഉപദേശിച്ചതു ദീദിയാ,  ദീദിയെ പോലെ തന്നെ പലരും .  അവരുടെ എല്ലാവരുടെയും സഹായം അത് ഒരിക്കലും മറക്കുവാൻ കഴിയില്ല.

അത് കൊണ്ട് തന്നെ വാശി ആയിരുന്നു.   നന്നായി പഠിക്കണം .    ജീവിതത്തിൽ എന്തെങ്കിലും ആയി തീരണം എന്നൊക്കെ.  എന്ട്രന്സ്  എക്സാം പാസ്  ആയി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ  ഞാൻ പലരോടും ദീദിയെ പറ്റി  ചോദിച്ചു. അനുഗ്രഹം  വാങ്ങുവാൻ . പക്ഷെ അപ്പോഴേക്കും പലരും  ആ ഫ്ലാറ്റിൽ നിന്നും പോയി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.  സ്കോളർഷിപ്പ്  ഉണ്ടായിരുന്നു , പിന്നെയും പലരും സഹായിച്ചു . പേര് അറിയാത്ത ഒരു പാടു പേർ.  "  അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു .

"ഞാൻ  ഇവിടെ  ചാർജു  എടുത്തിട്ടു ഇപ്പോൾ രണ്ടു വര്ഷം ആയി . എന്റെ ഹസ്ബെന്റ്  മലയാളിയാണ് . ഇന്ന് ദീദി  ഡിസ് ചാർജു ചെയുന്നു "

എന്തോ പറയുവാൻ തുടങ്ങിയ അവരുടെ ചുണ്ട്  ഒരു ഡോക്ടറുടെ അധികാര ഭാവത്താൽ  അവൾ പൊത്തി . ശ്വേത പതിയെ വന്നാൽ മതി. അതുവരെ   ദീദി ഇനി എന്റെ കുടെയാ .   അല്പം അധികാര സ്വരത്തിൽ  തന്നെ അവൾ പറഞ്ഞു.

അവൾ അവരുടെ കൈ പിടിച്ചു. അവരുടെ കണ്ണുകളും  നനഞ്ഞോ ?

അവൾ പഠിച്ചു ഡോക്ടർ ആയി എന്നുള്ളത്‌ കൊണ്ടല്ല. അതിനുപരി അവരുടെ എല്ലാം  എളിയ പ്രയത്നം ഇങ്ങനെ ഒരു ജീവിതം തന്നെ  മാറ്റി മറിക്കും എന്ന്  ഒരു പക്ഷെ  അന്ന് അവർ ആരും കരുതിയിട്ടുണ്ടാവില്ല . മറ്റുള്ളവരുടെ വേദന മനസിലാക്കുവാൻ കഴിയുന്നവൾക്കെ  ഒരു നല്ല ഡോക്ടർ  ആകുവാൻ കഴിയുകയുള്ളൂ . റുഹിക്ക്  അതിനു കഴിയും .   കാരണം ഒരു പാടു   പേരുടെ
നല്ല  മനസിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ നിന്നും കണ്ടെടുത്ത വറ്റാത്ത നീരുറവയല്ലേ അവൾ.












  

2016, ഡിസംബർ 10, ശനിയാഴ്‌ച

മേടയിൽ പരമേശ്വരൻ


ആ വലിയ തറവാട്ടിന്റെ ഉമ്മറത്തെ ചാരുകസേരയിൽ ഇരുന്നു സുലൈമാൻ ഹാജി പരിസരം വീക്ഷിച്ചു . മുറ്റത്തു കൂട്ടിയിട്ടുള്ള നാളികേരക്കൂമ്പാരം എണ്ണി നോക്കുന്ന തിരക്കിൽ ആണ് അബ്ദു.

സുലൈമാൻ ഹാജി ആ നാട്ടിലെ അറിയ പെടുന്ന ജന സേവകൻ ആണ് . മുട്ടറ്റം വരെ ഇറക്കമുള്ള വെള്ള കുപ്പായവും , മുണ്ടും ആണ്  സ്ഥിരം വേഷം . നെറ്റിയിൽ നിസ്കാര  തഴമ്പ് . പ്രായം എഴുപതു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു . പണ്ടൊരു  നമ്പൂരി മനയായിരുന്നു.  ഹാജിയാര് ആ മന മേടിച്ചു അല്പം പരിഷ്കരമോക്കെ വരുത്തി   സറീന മൻസിൽ എന്ന് പേരും  മുപ്പരു ഇട്ടു.  സറീന  ഹാജിയുടെ  രണ്ടാം ബീവിയാണ് .  . ആദ്യ ബീവി ബിവാത്തുവിന്  പ്രായം അറുപതു  കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു . സറീന  വലിയ മൊഞ്ചത്തി ഒക്കെ യാണെന്നാലും അടുക്കള നിയന്ത്രിക്കുനത് ഇപ്പോഴും ബീവാത്തു തന്നെ .  രണ്ടു ബീവിമാർ ഉള്ളത് കൊണ്ട് ഹാജിയാര് ഒരു സമദുര സിദ്ധാന്തത്തിൽ വിശ്വസിച്ചു അങ്ങനെ മുന്നോട്ട് പോകുന്നു.

കുത്തനെയുള്ള പടികൾ കയറി വേണം മൻസിലിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുവാൻ . പിറകു വശത്ത്  വടക്കെ മതിലിനിടു ചേർന്ന് കാറും , ലോറിയും വരുവാനുള്ള വഴി വേറെ ഉണ്ട്.  ചുറ്റും  തണൽ മരങ്ങൾ . അതിനിടയിലുടെ നടക്കുവാൻ ഉള്ള നട പാത . അങ്ങ് ദുരെയായി കുളവും , കൽ പടവുകളും കാണാം . ഹാജിയുടെ ബാപ്പ   , ഖദർ മാപ്പിള  , ശങ്കരൻ നമ്പൂരിയിൽ  നിന്നും മേടിച്ചതാണീ മന . ഖാദറിന് പണ്ട് ആക്രി കച്ചവടം ആയിരുന്നു . ഖാദറിന് നിധി കിട്ടി എന്നും അല്ല വേറെ എന്തോ  തരികിട പരിപാടി ആയിരുന്നു  എന്നും രണ്ടു പക്ഷമുണ്ട്. അതെന്തായാലും   ബാപ്പയിൽ    നിന്നും കച്ചവടം ഏറ്റെത്തിട്ടും  ഹാജിയുടെ കച്ചവടം കുടിയതല്ലാതെ കുറഞ്ഞിട്ടില്ല.  ഇരുമ്പ് കടയ്ക്ക് പുറമേ ഇപ്പോൾ ടൌണിൽ തുണി കടയുണ്ട് , പെട്രോൾ പമ്പുണ്ട്, അതും കുടാതെ തടി മില്ലും ഉണ്ട്.

ഹാജിയാർ നോക്കുമ്പോൾ പടി  കടന്നു മെല്ലെ വരുന്നു  തങ്ങൾ മുസ്ലിയാർ.  "എന്താ മുസ്ലിയാരെ ഈ ബഴിക്കു ", ഹാജിയാര് കുശലം ചോദിച്ചു .

"ഫോസിയയുടെ നിക്കഹ് ഉറപ്പിച്ചു" . മുസ്ലിയാർ  കുടുതൽ പറയും മുമ്പേ
ഹാജിയാർ  ചോദിച്ചു .

" ഇജ്ജു്  ആ കസാലയിൽ കുത്തിഇരിക്ക് .    ഇങ്ങൾ ഈ പടി കേറിയത്‌ ദു പറയാനാ . ഹാജിയാര് വിശേഷം ചോദിച്ചു .

ഹാജിയാർക്ക് തിന്നുവാൻ വച്ച ഏത്തപഴം നീട്ടിയീട്ട്  മുസ്ലിയരോടായി പറഞു .
"ബായക്ക കയികീൻ ,     അങ്ങാടീന്നല്ല , ഇബടെ  കുലച്ചതാ "

മുസ്ലിയാർ ഒരു പഴം  എടുത്ത് തൊലി പൊളിച്ചു കഴിക്കുവാൻ തുടങ്ങി

 പുയാപ്ള എവിടുന്നാ ?"   ഹാജിയാര് ചോദിച്ചു

" അങ്ങ് തെക്കുന്നാ,  പള്ളികുടം മാഷാ ..,"  മുസ്ലിയാർ പറഞ്ഞു .

  ഹാജിയാർ  ഒന്ന് മൂളി , പിന്നെ അകത്തേക്ക്  നോക്കി നീട്ടി  വിളിച്ചു് .  "ബീവാത്തു ",   മുപ്പരുടെ  ആ  വിളി കേട്ടാൽ   ബീവാത്തുമ്മക്ക് കാര്യം അറിയാം . അവർ ജനാലയിലുറെ എത്തി നോക്കി,  പിന്നെ അകത്തേക്ക് പോയി. അലമാര തുറന്നു കുറച്ചു രൂപ എടുത്തു ഹാജിയരുടെ  കൈയിൽ  കൊടുത്തു.

പിന്നെ ഹാജിയാർ മുസ്ലിയരോടായി പറഞ്ഞു ,  "ഈ   കായ്  കൈയിൽ  ബച്ചോളിൻ ,  പടച്ചോൻ    പെരുത്ത്‌ ഇഷ്ടമുള്ളവരെ കുടുതൽ പരീക്ഷിക്കും . പട്ടിണിയും , കടവും  ദുഃഖങ്ങളും തരും. ദുനിയാവിന്റെ മോഹ വലയത്തിൽ മയങ്ങാതെ അല്ലാഹുവിൽ  വിശ്വസിച്ചു ജീവിക്കുന്നവർക്ക്  മുക്തി ലഭിക്കും"

അത് പറഞ്ഞിട്ട് ബീവാത്തു തന്ന രൂപ ഹാജിയാർ മുസ്ലിയര്ക്ക് നൽകി .  അത് മേടിച്ച് കാലൻ കുട നിവർത്തി പടവുകൾ ഇറങ്ങി മെല്ലെ മുസ്ലിയാർ നടന്നു പോയി.

അരമതിലിനു ചെർന്നു നിൽക്കുന്ന മാവിൽ തളച്ചിരികുന്ന  മേടയിൽ  പരമേശ്വരൻ എന്ന തലയെടുപ്പുള്ള  കൊമ്പൻ    ഹാജിയുടെതാണ് . നല്ല ഒത്ത കൊമ്പൻ .  തടി മില്ലിലെ  പണിക്കു പുറമേ അവനെ  പുരത്തിന് തിടമ്പ് ഏറ്റാനും ഒക്കെ ഹാജി  പരമേശരനെ വിട്ട് നൽകാറുണ്ട് . വളരെ അടക്കവും , ഒതുക്കവും ഉള്ള  കൊമ്പൻ .   ആണ്ടിൽ നാല് മാസത്തോളം  ഉത്സവകാലം ആണ് .  ആ ദിവസങ്ങളിൽ അമ്പലങ്ങളിൽ നിന്ന് അമ്പലങ്ങളില്ക്ക് അവൻ യാത്രയിൽ ആയിരിക്കും.  നല്ല  കരി വീട്ടിയുടെ  നിറം , വരഞ്ഞ്  എടുത്ത കൊമ്പുകൾ , ഉയർന്ന മസ്തകം ,  ചെറിയ  കണ്ണുകൾ .  എണ്ണം പറഞ്ഞ നല്ല  നഖങ്ങൾ. എല്ലാം കൊണ്ടും  നല്ല ലക്ഷണം ഒത്ത കുട്ടി കൊമ്പൻ .  ഏതു  കുട്ടത്തിനു ഇടയിലും എന്നെ  ഒന്ന് നോക്കിക്കൊളു  എന്ന തോന്നൽ അവൻ നമ്മിൽ ഉളവാക്കും.  ആസാമിൽ നിന്നും കേരളത്തിലേക്ക് ലോറിയിൽ കയറ്റിയാണ്   മേടയിൽ  ഹരി നാരായണൻ  അവനെ  കൊണ്ട് വന്നത്. ആനകമ്പം ഹരി നാരായണന്  കുറച്ചു കുടുതൽ ആണ് .   ആറേഴു ആനകൾ ഹരി നാരായണനുണ്ട്   ആസാമിലെ ആന ചന്തയിൽ നിന്നും ഇടക്ക് ഹരി ആനകളെ മേടിക്കും /. പിന്നെ  അവനെ മറിച്ചു  വിൽക്കും . ഹാജിയാര്  അവനെ  ഹരി നാരായണന്റെ  കൈയിൽ  നിന്നും  മേടിക്കുകയായിരുന്നു.   ഉത്സവത്തിനും മറ്റും കൊണ്ട് പോകുന്ന കൊണ്ട്   ബുദ്ധിമാനായ ഹാജിയാർ  മേടയിൽ  പരമേശ്വരൻ  എന്നാ ആ പേര് അങ്ങനെ  തന്നെ നില നിറുത്തി .

"  അവന്റെ പാപ്പൻ വാസു കുട്ടൻ   , അവനു പട്ട വെട്ടി കൊടുക്കുകയാണ് .  അര മതിലിനോട് ചേർന്ന  മാവിലാണ്  അവനെ തളച്ചിരിക്കുനത്.  കാവിമുണ്ടും , ഒരു ചാര ഷർട്ടും ആണ് അവന്റെ വേഷം.  മേടയിൽ വച്ചും അവൻ തന്നെയായിരുന്നു  പരമേശ്വരന്റെ പാപ്പാൻ .  പരമേശ്വരനും , വാസു കുട്ടനും ഒരുമിച്ചിട്ടു ഇപ്പോൾ നാലു വർഷത്തിൽ ഏറെയായി.

ബീവാത്തുഉമ്മയുടെ ഏറ്റവും  വിശ്വസ്തയായ ജോലിക്കാരി ആണ് ശാന്തമ്മ . അടിച്ചു തളിക്കൽ തൊട്ടു മൻസിലിലൈ കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം നോക്കുനത്  ശാന്തമ്മ തന്നെയാണ് .  പ്രായം  മുപ്പത്തി  അഞ്ചു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു .  വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. കഴിഞ്ഞ പത്തു പതിനഞ്ചു വർഷമായി ശാന്തമ്മ   ബീവാത്തുഉമ്മയുടെ  കുടെ തന്നെയാണ് . നിലംബുരിൽ ബീവാത്തുഉമ്മയുടെ  വീടിനു അടുത്തു തന്നെ ആയിരുന്നു ശാന്തമ്മയുടെ വീട്. അവളുടെ അമ്മ കൊച്ചു  കാളിയും  അവരുടെ വീടിലെ പണിക്കാരി ആയിരുന്നു . കൊച്ചു കാളി മരിച്ചപ്പോൾ ആ ജോലി ശാന്തമ്മ ഏറ്റു എടുത്തു . ഹാജിയുടെ അടുത്തു ചെന്ന് സംസാരികുവാൻ പോലും ശാന്തമ്മക്ക്  ഭയമില്ല. അവൾ മൻസിലിൽ വന്നിട്ട് ഇപ്പോൾ ഏകദേശം ഇരുപതു വർഷം  ആകുന്നു.  പുറം പണിക്കർക്ക് എല്ലാവർക്കും ശാന്തമ്മയെ പേടിയാണ് . അവളുടെ കണ്ണ് വെട്ടിച്ച് അവിടെ ഒരു ഇല അനങ്ങുകയില്ല.   അവളോടു കിന്നരിക്കാൻ ചെന്ന ലോറി ഡ്രൈവർ  മണിയനെ ചുല് എടുത്തു ആട്ടിയതാണ്.   അവൾക്കു ദേഷ്യം വന്നാൽ പിന്നെ മുന്നും പിന്നും നോക്കുകയില്ല . അതാണ് പ്രകൃതം .

ശാന്തമ്മ അല്പം ബഹുമാനം കൊടുക്കുനത്  വാസു  കുട്ടന് മാത്രം ആണ്.  പരമേശ്വരനെ മേയ്ക്കുക എന്ന് വച്ചാൽ അത് ഒരു ചില്ലറ കാര്യം അല്ലല്ലോ. ചെറിയ പിച്ചാത്തിയും , പിന്നെ ആ  തോട്ടിയും വച്ച്  പരമേശ്വരനെ വാസുകുട്ടൻ വരച്ച  വരയിൽ നിറുത്തും.  തലയിൽ കെട്ടും കെട്ടി ,  പരമേശ്വരന്റെ പുറത്ത് കയറി വാസു കുട്ടന്റെ എഴുന്നെള്ളത്തു  ഒന്ന്  കാണേണ്ടത്  തന്നെയാണ് .

എന്നാലും അവൾക്കു അവനോടു ഒരു  കെറുവുണ്ട് വാസുവിനോട്‌.  ഒരു തവണ  അവൾ ചോദിച്ചപ്പോൾ  അവൻ അവൾക്കു ആന വാല് കൊടുത്തില്ല . അന്ന് അവൻ പറഞ്ഞ ന്യായം അവന്ടെ  വാലിൽ ആകെ കുടി നാലഞ്ചു രോമങ്ങളെ യുള്ളൂ . അത് നിങ്ങക്ക് ഞാൻ തരില്ല . ശാന്തയെക്കളും പ്രായം അവനു കുറവാണെങ്കിലും അവനും  ആള് ഒരു മോശടനാ . തരില്ല എന്ന് പറഞ്ഞാൽ പിന്നെ കെഞ്ചിയാലും അവൻ  തരില്ല .

ഇന്നലെകൾ മറക്കാനും ഇന്നിന്റെ കുടെ പോകുവാനും അല്ലെ നമ്മൾക്ക് എല്ലാവർക്കും ഇഷ്ടം.  അത് കൊണ്ട്  നമുക്ക് ഇനി ഇപ്പോൾ  ഇന്നത്തെ  കാര്യം നമുക്ക് സംസാരിക്കാം .   പരമേശ്വരന്  പട്ട  മുറിച്ചു കൊടുത്ത ശേഷം ഒരു ബീഡി എടുത്തു കത്തിക്കുകയായിരുന്നു വാസുകുട്ടൻ . പശുവിനെ കെട്ടുവാൻ വന്ന ശാന്തമ്മ അവനോടു  ലോഹ്യം ചോദിച്ചു

അവൾ ഒന്ന് മടിച്ചിട്ടു വെറുതെ ഒരു ലോഹ്യം ചോദിച്ചു.

"നീ എന്താ  വാസു കുട്ടാ  ഇങ്ങനെ പെണ്ണ്  കെട്ടാതെ നടക്കുന്നെ?"

 അവൻ അവളെ ഒന്ന്   ചുഴിഞ്ഞു നോക്കി.  പിന്നെ അവളോടായി ചോദിച്ചു "ഞാൻ ചേച്ചിയെ അങ്ങ് കെട്ടിയാലോ ?"

അത് അവളുടെ കരളിൽ  തന്നെ  കൊണ്ടു . എത്രയായാലും അവളും ഒരു പെണ്ണല്ലേ?  ഇത് പോലെ ഒരു ചോദ്യം ഒരു പുരുഷന്റെ അടുത്തു നിന്ന് വരിക എന്ന് വച്ചാൽ . അതും  വാസു കുട്ടനെ പോലെ കരുത്തൻആയ  ഒരു ആണ് ചോദിച്ചാൽ ? ആനയെ  മയക്കുന്ന വാസുക്കുട്ടനെ മോഹിക്കാത്ത പെണ്ണുണ്ടാകുമോ അന്നാട്ടിൽ ?

അവൾ അവനോടു ഒരു മറു ചോദ്യം എറിഞ്ഞു.

"എന്നാ പിന്നെ  ഞാൻ നിന്റെ കുടെ വരട്ടെ? "

" അത് തന്നെയല്ലേ ഞാൻ നിങ്ങളോട്ടായി പറഞ്ഞത് "

 അവൻ  അല്പം അരിശത്തോടെ  തന്നെ പറഞ്ഞു.

" നീ എന്നെ നോക്കുമല്ലോ അല്ലെ?   " അല്ലെ അവൾ വീണ്ടും നേരിയ സംശയത്തോടെ  തന്നെ ചോദിച്ചു.

"നിങ്ങക്ക് വിശ്വാസം വരണീല്ല എന്ന് വച്ചാൽ വേണ്ടാ "

  അവൻ  സ്വരം കടുപ്പിച്ചു.


അവൾ അവനെ ഒന്ന് കുടി തറപ്പിച്ചു നോക്കി. എന്നിട് പറഞ്ഞു "നിക്ക് ഞാൻ ഇപ്പോൾ വരാം ."

 അവൾ  പടികൾ  കയറി ഓടി ചെന്ന് ബീവാത്തു ഉമ്മയോടായി  ഒറ്റശ്വാസത്തിൽ പറഞ്ഞു .

"ഉമ്മ നാളെ മുതൽ ഞാൻ പണിക്കു വരുന്നില്ല.  ഞാൻ കെട്ടാൻ തിരുമാനിച്ചു . "
അവർ  അവളോടായി   അതിശയതോടെ ചോദിച്ചു  " ആരെ?"

"മ്മടെ വാസുട്ടനെ . അവൻ എന്നെ  പൊന്നു പോലെ നോക്കും . ഉമ്മയോട് പറഞ്ഞിട്ട് പോകാം എന്ന്  കരുതിയിട്ടാ വന്നത് ."

അവർ  അവളെ ചേർത്തു പിടിച്ചു. പിന്നെ പറഞ്ഞു " നിക്ക് ഞാൻ ഇപ്പോൾ വരാം "

" വേണ്ട ഉമ്മ നിക്കാൻ  തീരെ സമയം ഇല്ല. ഇനി അവൻ വാക്ക് വല്ലതും മാറ്റിയാൽ പിന്നെ എന്റെ ജീവിതം ഇവിടെ തന്നെ നിന്ന് മൊരടിക്കും . അവൻ നല്ല ഉശിരുള്ള ആൺകുട്ടിയാ .  ആനയെ മെരുക്കുന്ന ആൺകുട്ടി."

"നിക്ക് ശാന്തേ അവർ അവരോടായി പറഞ്ഞു.  ഞാൻ പോയി അനകുള്ള കായ് എടുത്തോണ്ട് വരട്ടെ ? "

" ഉമ്മ എനിക്ക് തരുവനുള്ള പണം ഹാജിയരോടു പറഞ്ഞു  ഉരുക്കി
പൊന്നാക്കി  തന്നാൽ   മതി . "

 അത് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഉന്മേഷത്തോടെ ഒരു  പതിനേഴു കാരി പെൺകുട്ടിയെ  പോലെ അവൾ അവന്റെ അരികിലേക്ക് തന്നെ ഓടി .






2016, നവംബർ 27, ഞായറാഴ്‌ച

ഊഴം (കഥ)



ഇത്  മന്ദിരാ കൌൾ .ബുക്കർ  പ്രൈസ് നേടിയ ഇന്ത്യൻ , ആംഗലേയ  എഴുത്തുകാരി . ഒരു ഇന്ത്യകാരി എന്നറിയുവാൻ അവർ  ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല..  സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനു വേണ്ടി പൊരുതുന്ന ഒരു പാടു  സഹോദരൻമാർ   മന്ദിരക്ക്  ഉണ്ട് .  കാശ്മീരിന് വേണ്ടി,   ഇന്ത്യയിലെ വിവധ സർവകലാശാലകൾക്കു വേണ്ടി, കേരളത്തിന്‌ വേണ്ടി .  പാക്സിസ്ഥാന് വേണ്ടി .    അങ്ങനെ പോരാടുന്ന ആ  പോരാളികൾക്ക്‌  വേണ്ടി അവൾ  തുലിക ചലിപ്പിചു് .. അവർക്ക്  പാടെ നിഷേധിച്ച അവകാശങ്ങൾക്കു വേണ്ടി മന്ദിര  സംസാരിച്ചു .  അവർക്ക് വേണ്ടി തുലിക പടവാൾ ആക്കുന്നത്തിൽ അവൾക്ക്  അഭിമാനമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു .


അര്ഹിക്കുന്ന  അവകാശങ്ങൾ  ലഭിക്കാതെ  കഴിയുന്ന ഒരു പാടു പേരുണ്ട് ഈ രാജ്യത്തു .   അവരുടെ ഉന്നമനത്തിനായി ഉള്ള ശ്രമത്തിനു എതിരെ നിൽ ക്കുന്ന ഈ സർക്കാരിനെ ലോക ജനതയുടെ മുന്നിൽ തുറന്നു കാട്ടണം , നാണം കെടുത്തണം . ഇന്ത്യ  ഗ്രാമങ്ങളുടെയും , നാഗങ്ങളുടെയും , ദാരിദ്യത്തിന്ടെയും   നാടാണ്.  അവരുടെ ഉന്നതിക്കായ്‌ സഹായ ഹസ്തം നീട്ടുന്ന  രാജ്യങ്ങൾ ഉള്ളപ്പോൾ നമ്മൾ എന്തിനു വേണ്ട എന്ന് പറയണം. പിന്നെ ഇപ്പോൾ എല്ലാം ഒരു 'give and take policy ' അല്ലെ ? ഇങ്ങൊട്ടെക്കു  വൻ തുക  സംഭാവനയായി ലഭിക്കുമ്പോൾ   അവർക്കും  അവരുടെതായ ലക്ഷ്യങ്ങൾ ഉണ്ടായേക്കാം. അങ്ങനെ എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ അതിനെ ഒക്കെ മതപരിവർത്തനം എന്ന് പറയുവാൻ കഴിയുമോ.

അയൽ രാജ്യം ആയ പാകസിതാൻ  പോലും പട്ടിണി കൊണ്ട് പൊറുതി മുട്ടുമ്പോൾ  ഈ രാജ്യം  മാത്രം ഉന്നതി  
നേടേണ്ട . ഈ നാട് ഇങ്ങനെ നില  നിൽക്കേണ്ടത്  അവളുടെ  മാത്രം കടമയല്ല. ഈ സമരത്തിൽ പങ്കാളികൾ  ആയ ഒരുപാടു പേരുണ്ട് . ആ ചങ്ങലയിലെ ഒരു കണ്ണി മാത്രമാണ് അവൾ .


ഈ രാജ്യം കാക്കുവാൻ ഈ പട്ടാളക്കാരെ നിയോഗിച്ചത് ആരാണ്. ആരാണ് അവർക്കീ  പരമാധികാരം ചാർത്തി കൊടുത്ത് . സാധാരണ ജനഹൃദയങ്ങളിൽ സ്ഥാനം പിടിക്കുവാൻ എന്ത് അർഹതയാണ് അവർക്കുള്ളത് .  ഒരിക്കലും ഇല്ല . അങ്ങനെയുള്ള  ഒരംഗീകാരവും അവർക്ക് ലഭിക്കുവാൻ ഇടയില്ല.  കശ്മീരിലെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനു വേണ്ടി പോരാടുന്ന ജനങ്ങളെ കൊല്ലുന്നവരല്ലേ  ഈ പട്ടാളക്കാർ. . അവിടെയുള്ള പെണ്ണുങ്ങളെ പിടിച്ചു കൊണ്ടുപോയി പിച്ചി ചീന്തുന്നവർ .

ഇതെല്ലം വിവരിച്ചു തന്നത്   റമീസ് ആണ് . വിശുദ്ധ യുദ്ധത്തിന്റെ ഭാഗം ആയി പോരാട്ടം നയിക്കുന്ന പോരാളി. കറുത്ത താടിയും, തൊപ്പിയും , പൈജാമയും ധരിച്ച ഒരു പാടു പേർ ഉണ്ട്  അവരുടെ  കൂട്ടത്തിൽ.  പത്തു വയസ് മാത്രം പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന  കുട്ടികൾ വരെ.. ഈ യുദ്ധത്തിൽ മരിച്ചാൽ വീര സ്വർഗം  ലഭിക്കുവാൻ അർഹതയു ള്ളവർ.  മരിച്ചാൽ സ്വർഗത്തിൽ ഹുറികളുമായി രമിക്കാൻ ഭാഗ്യം സിദ്ധിച്ചവർ.

  എഴുത്തുകാരിയും, മനുഷ്യാവകാശ പ്രവർത്തകയും ആയ   മന്ദിരയ്ക്കു   എല്ലാ വിവരങ്ങളും  റമീസ്  വിവരിച്ചു തന്നു.  ഒരു പാടു ജിഹാദി സഹോദരങ്ങളെ അവൻ കാണിച്ചു തന്നു.  ലോകത്തിലെ  വൻശക്തിയായി മാറുവാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഇന്ത്യ . പാകിസ്താനി സഹോദരങ്ങളെ കൊന്നോടുക്കുന്നവർ .. അതിനു വേണ്ടി ആയുധങ്ങളും , വിമാനങ്ങളും , കപ്പലുകളും വാങ്ങി കുട്ടുന്ന ഇന്ത്യ . ഇവിടുത്തെ   ന്യുന പക്ഷങ്ങൾ നേരിടുന്ന അതിക്രമങ്ങൾ , കുട്ടകൊലകൾ , തുക്കിൽ ഏറ്റിയ നിരപരാധികൾ .  അതൊന്നും കാണുവാൻ കണ്ണുകൾ ഇല്ലാത്ത ഭരണ യന്ത്രം തിരിക്കുന്നവർ .  അങ്ങനെയുള്ള  അധികാരികൾ  ഭരികുമ്പോൾ  സ്വതന്ത്ര  കശ്മീരിന് വേണ്ടി ഒന്നും മുദ്രാവാക്യം പോലും അനുവദിക്കാത്ത കാട്ടാള നിയമങ്ങൾ പേറുന്നവർ  .   അവരാണീ രാജ്യം ഭരിക്കുന്നത്  .  അവരിൽ  നിന്നും നീതി ലഭിക്കും എന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കേണ്ടാ . ജനങ്ങളോട്  സൈന്യം   കാണിക്കുന്ന അതിക്രമങ്ങൾ . ഇതെല്ലാം പുറം ലോകം  അറിയണം . അല്ലെങ്കിൽ അറിയിക്കണം .  റമീസിന്റെ വിവരണം അവളെ  ഹരം കൊള്ളിച്ചു .  അവർക്ക്  ഇതെല്ലാം ലോകത്തോട്‌  വിളിച്ചു പറയണം എന്നുണ്ട്.  അതിനു അവളെ പോലുള്ളവർ വേണം .ആ ജോലി ചെയുന്നതിൻ ഉള്ള പ്രതിഭലം അവര് അമേരിക്കൻ ഡോളർ ആയി തരുന്നു എന്ന് മാത്രം.

കഷ്ടപെടുന്ന ഈ ജന സമുഹത്തെ അവഗണിച്ച് ലോകം ചുറ്റുന്ന  പ്രധാനമന്ത്രി . വികസനം മറയാക്കി എല്ലാ ആക്രമണത്തിനും ചുക്കാൻ പിടിക്കുന്ന പ്രധാനമന്ത്രി . എല്ലാവരും  'ഭരത് മാതാ കീ ജയ്‌ '  എന്ന് വിളിക്കണം പോലും.  യുവാക്കളുടെ സ്വപ്നം    രാജ്യ  പുരോഗതി ആയിരിക്കണം എന്ന് മാത്രം .   വിജ്ഞാനം എന്ന ശക്തിയാണ്  ഭാരതത്തിൻ അടിത്തറ . ഇങ്ങനെ അർത്ഥമില്ലാത്ത കുറെ ജൽപ്പന്നങ്ങൾ

 ഈ രാജ്യം നമ്മുടെ  അമ്മയാണ് പോലും. . അത് പോലെ തന്നെ പശുക്കൾ അമ്മയ്ക്ക്  തുല്യമാണ് .   ' ഗോ മാതാവ്‌ '    അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ കാളകൾ  ഇവറ്റകൾക്ക്  അച്ഛൻ ആയി വരുമോ?   ഓരോ വിഡ്ഢിത്തം അതേറ്റു പിടിക്കാൻ  കഴുതകളും ....

എല്ലാ   ഉൽപ്പന്നങ്ങളും ഇനി  ഇന്ത്യയിൽ നിർമിക്കണം എന്നാണ് പുതിയ  തിരുമാനം.  അത് മുലം  ഇനി  ഭാരതത്തിൽ കുടുതൽ തൊഴിൽ അവസരങ്ങൾ ലഭിക്കുമത്രെ ?   ഒരു 'make in india ' അത്  കേൾക്കുമ്പോൾ അവളുടെ  മുഖത്ത്  പുഛരസം കളിയാടിയിരുന്നു. പ്രധാനന മന്ത്രി പ്രഘ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു ഈ  നുറ്റാണ്ട് ഭാരതത്തിന്റെതാണ് എന്ന്  .  ലോക ജനതയെ കൈ പിടിച്ചു ഉയർത്തുവാൻ  കെൽപ്പുള്ളവർ ആണത്രേ ഭാരതീയർ.  അറിവിന്റെ സുര്യ കിരണങ്ങൾ  ആയ  വേദങ്ങളും , ഉപനിഷത്തും  ലോകത്തിനു സമ്മാനിച്ചത്  ഭാരതത്തിലെ  ഋഷി വര്യൻ മാർ ആയിരുന്നു.

 മറ്റുള്ള ലോക രാജ്യങ്ങളെ ഒപ്പം കുട്ടി ലോക പോലിസ് ആവാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ് ഇന്ത്യ . ഇപ്പോൾ അമേരിക്കയും വശത്താക്കിയിരിക്കുന്നു . ലോകം മുഴുവനും നമുക്ക് എതിരെ തിരിഞ്ഞാലും നമ്മുടെ ഈ വിശുദ്ധ യുദ്ധം അവസാനിക്കുകയില്ല .  ഈ രാജ്യം തകരും വരെ ഞങ്ങൾ പോരാടും. അവൻ പ്രഖ്യാപിച്ചു .

അവളുടെ കണ്ണുകൾ ആരാധനയോടെ തിളങ്ങി. അവനെ ആലിംഗനം ചെയുവാൻ അവൾ ആഗ്രഹിച്ചു. അവൻ തന്നെയാണ് അവളെ ആ കൂടാ രത്തിലേക്ക് കൊണ്ട് പോയത് . എങ്ങും പുക ചുരുളുകൾ . മയക്ക മരുന്നിൻ ഗന്ധം പേറുന്ന   വൃത്തിഹീനമായ കൂടാരം   ഒരറ്റത്ത് കുറച്ചു തോക്കുകളും വെടി മരുന്നും കുട്ടി ഇട്ടിരിക്കുന്നു.  അവിടെ അവനെ പോലെ നാലു പേർ . പെട്ടെന്നാണ് അവന്റെ ബാലിഷ്ടമായ കൈകൾ അവളെ  അവരുടെ കുട്ടത്തിലേക്ക് തള്ളിയിട്ട് ത്   ."  യേ ഹിന്ദുസ്ഥാൻ ഹറാമിക്കോ ലേ ലൊ ,' അവന്റെ ശബ്ദം  അവിടെ ഉച്ചത്തിൽ മുഴുങ്ങി

അവൾക്കു ശബ്ദിക്കുവാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ  ആരുടെയോ  ബലിഷ്റ്റ്മായ് കൈകൾ അവളുടെ വായ  മുടി . അവളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ അയാൾ വലിച്ച്  കീറി . അവൾ  ഉച്ചത്തിൽ അലറാൻ ശ്രമിച്ചു .  പക്ഷെ അവളുടെ ശബ്ദം  പുറത്തേക്ക്  വന്നില്ല.  ദയനീയമായ കണ്ണുകളോടെ , അവൾ റമീസിനോടു  യാചിച്ചു . ഈ ദുഷ്ടൻ മാരിൽ  നിന്നും  അവളെ രക്ഷിക്കുവാൻ ... അവരുടെ അട്ടഹാസം മാത്രം അവിടെ ഉയർന്നു .

ഒരു പട്ടാളക്കാരൻ എങ്കിലും അവിടേക്ക് വന്നെങ്കിൽ  .  ഈ തീവ്രവാദികളെ ഉന്മുലനം ചെയ്തിരുന്നു എങ്കിൽ എന്ന്  അവൾ ആശിച്ചു .........

 വന്യ മൃഗത്തിൻ ക്രുരതയോടെ അവർ അവളെ  പിച്ചി ചീന്തുംമ്പോൾ  ഊഴം  കാത്തു നിൽകുന്ന സഹോദരനെ അവൾ അവ്യക്തമായി കണ്ടു.