2014, ഫെബ്രുവരി 9, ഞായറാഴ്‌ച

ഏകാന്തം (കഥ)


ഹോസ്പിറ്റലിൽ വരാന്തയിലെ ചാരു ബെഞ്ചിൽ ചാഞ്ഞിരുന്നു ഓരോ രോഗികളെയും അവരുടെ കൂടെ വന്നിരിക്കുന്ന ആളുകളെയും നോക്കി ഇരിക്കുകയാണ് ഇപ്പോൾ അയാളുടെ പ്രധാന ജോലി. അയാളുടെ അമ്മാവൻ ഈ ഹോസ്പിറ്റലിൽ അഡ്മിറ്റ്‌ ആയിട്ട് ഇപ്പോൾ ഒരാഴ്ചയിൽ ഏറെ ആയി. നാട്ടിൽ ഇപ്പോൾ ചെറുപ്പക്കാരെ കണി കാണുവാൻ ഇല്ലല്ലോ. ഇപ്പോൾ എല്ലാവരും ഒന്നെങ്കിൽ വിദേശത്ത് അല്ലെങ്കിൽ ജോലി സംബന്ധമായി എവിടെയോ അല്ലെങ്കിൽ  അവിടയോ . കൂടെ പഠിച്ച എല്ലാവരും ഇപ്പോൾ പുറത്താണ് . അമ്മാവന്റെയും , അമ്മായിയുടെയും രണ്ടു മക്കളും പുറത്താണ് . ഒരാൾ ദുബായിലും , മറ്റൊരാൾ സൗദി യിലും. പ്രീഡിഗ്രി തോറ്റ പഠിപ്പ് നിറുത്തിയ അയാൾ മാത്രം ആണ് ഇപ്പോൾ ആ ചുറ്റുവട്ടത്തെ വീട്ടിൽ  ഏക അവശേഷിക്കുന്ന ആണ്‍   തരി. ഈ അമ്മാവൻ തന്നെ വള്ളി ചൂരലിൽ എത്ര തവണ ചന്തി  പുകചിട്ടുണ്ട് . പക്ഷെ ഒരാ വശ്യത്തിനു കടയിൽ പോകുവാനും , ആശുപത്രിയിൽ   നിൽക്കുവാനും പുകഞ്ഞ കൊള്ളിയായി അയാൾ വീണ്ടും അവശേഷിക്കുന്നു. മക്കളെ കുറിച്ച് അമ്മായിക്ക് നല്ല ഗർവായിരുന്നു . എത്രയോ തവണ സ്വന്തം മക്കളെ     പുകഴ്ത്തിയും തന്നെ താഴ്ത്തിയും അമ്മയോട് അമ്മായി സംസരിചിട്ടുണ്ട് . അന്ന് അവർക്കത്‌ ഒരു രസം ആയിരുന്നു . അന്നും ഇന്നും അയാൾക്കാരോടും മനസിൽ പോലും  ശത്രുത പൊട്ടി മുളച്ചിടില്ല. ഒരു  പക്ഷെ പണ്ടേ തൊട്ടേ പൊട്ടൻ എന്ന വിളിപേര് ഉൽകൊണ്ടിട്ടായിരിക്കം ഇപ്പോൾ നാട്ടിനും വീട്ടുകാർക്കും വേണ്ടാത്ത  അയാൾ തന്നെ അവർക്കാശ്രയം.

കുറച്ചു നേരം കഴിഞ്ഞപോൾ അയാളുടെ അരികിലായി വേറെ ഒരാൾ വന്നിരുന്നു. മുടി എല്ലാം നരച്ച അല്പം പ്രായം തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ഒരു മധ്യവയസ്സൻ. നരച്ച ജുബ്ബ , ജുബ്ബക്ക് മുകളിലായി  ഒരു രണ്ടാം മുണ്ട് ചുറ്റിയിട്ടുണ്ട് . കട്ടി കണ്ണട  ധരിച് അയാള്ക്ക് സിനിമ നടൻ തിലകന്റെ ച്ചായ ഉള്ളതായി തോന്നി . കഴിഞ്ഞ രണ്ടു മുന്ന് ദിവസമായി ഈ മനുഷ്യനെ അയാൾ ഇവിടെ കണ്ടിട്ടുണ്ട് . 102 ലോ 105 ലോ അയാളുടെ ഭാര്യ ആണെന്ന് തോന്നുന്ന സ്ത്രീ അഡ്മിറ്റ്‌ ആയിടുണ്ട് . പലപ്പോഴും വരാന്ത കളിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ വാതിൽ തുറന്നിട്ട  മുറി കൾ അയാളുടെ കണ്ണുകൾ  ഉഴിയറുണ്ട് . അത് അത്ര നല്ല ശീലം അല്ലെങ്കിലും , ഇനി ഇപ്പോൾ ശീലവും ശീല കേടുകളും മാറ്റുവാൻ പറ്റുമോ .  പക്ഷെ ഇത് വരെ ആ മനുഷനുമയി സംവദിക്കുവാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. അയാൾ വൃദ്ധനെ നോക്കി വെറുതെ ഒന്ന് മുരടു അനക്കി. വൃദ്ധൻ വേറെ ഏതോ ലൊകത്താണെന്നു തോന്നിച്ചു .

ആരോടും ഒരു മറയും ഇല്ലാതെ കയറി സംസാരിക്കുന്നതു അയാളുടെ സ്വഭാവം ആയിരുന്നു. അല്ലെങ്കിലും അത്രകുള്ള വിവരമല്ലേ അയൾക്കുള്ളു.  അയാൾ പതിയെ വൃദ്ധനെ തൊട്ടു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു ആരാ   ആശുപത്രിയിൽ . അയാൾ അവനെ തുറിച്ചു നോക്കി പിന്നെ പറഞ്ഞു ജാനകി, എന്റെ ഭാര്യ  .പിന്നെയും കുറച്ചു നേരത്തെ മൌനത്തിനു ശേഷം അയാൾ വീണ്ടും പറഞ്ഞു
എന്തൊരു ഉഷ്ണം , വൃദ്ധൻ മേൽ മുണ്ട് പതിയെ വീശി. പിന്നെ  പുറത്തേക്കു നോക്കികൊണ്ട്‌  പറഞ്ഞു ചിലപ്പോൾ ഇന്ന് മഴ പെയ്തേക്കും . അതായിരിക്കാം ഇത്രയ്ക്കു ഉഷ്ണം അയാൾ വൃദ്ധനെ അനുകൂലിച്ചു പറഞ്ഞു . പിന്നെ വൃദ്ധനൊ ടായി പറഞ്ഞു എന്റെ അമ്മാവൻ 112 ൽ ഉണ്ട് . കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച സം ബാത്ത് റൂമിൽ വഴുക്കി വീണു . എല്ല് പോട്ടിയിട്ടുണ്ടത്രേ  .  മുന്ന് നാല് ദിവസം കൂടി കിടക്കേണ്ടി വരുമായിരിക്ക്കും അയാൾ ആരൊ ടെന്നല്ലാതെ പറഞ്ഞു. പിന്നെ തിരിച്ചു  വൃദ്ധനൊടായി ചോദിച്ചു അമ്മച്ചി കെന്താ പറ്റിയത്?

കുറച്ചു നേരത്തെ മൌനത്തിനു ശേഷം വൃദ്ധൻ പറഞ്ഞു . നെഞ്ച് വേദന എന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് വന്നതാണ്‌ . അറ്റാക്കായിരുന്നു . ഭാഗ്യത്തിന് സമയത്ത് എത്തിക്കുവാൻ പറ്റി . അല്ലെങ്കിൽ എന്റെ ജാനകി അയാൾ പറഞ്ഞു നിറുത്തി.
അയാൾ ചോദിച്ചു മക്കൾ ആരും വന്നിട്ടില്ലേ , അരികിൽ ആരെയും കാണാത്തത് കൊണ്ട് ചോദിച്ചതാ .  മക്കൾ , വൃദ്ധൻ അല്പം അരിശത്തോടെ പറഞ്ഞു നിറുത്തി . അതെന്താ വൃദ്ധനെ വിടുവാൻ അയാള്ക്ക് ഭാവം ഇല്ലായിരുന്നു. ആണയിട്ടും ,  പെണ്ണായിട്ടും ഒരുത്തനെ ഉള്ളു , ഇപ്പോൾ അവൻ എവിടേയ എന്ന് ദൈവം തമ്പുരാനേ അറി യൂ.     അയാൾ വ്യസന ഭാവത്താൽ കൈ മലർത്തി .  അതെന്താ അങ്ങനെ മകൻ ഇപ്പോൾ  എവിടേയാന്നു  , അറിയില്ലേ ? വൃദ്ധൻ പറഞ്ഞു  കോയമ്പത്തൂരിൽ എവിടെയോ ഉണ്ട് . കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച അനിയന്റെ മകൻ , ശശി  അവനെ ട്രെയിനിൽ വച്ച് കണ്ടിരുനത്രേ. അവൻ വന്നു പറഞ്ഞ പ്രകാരം അവൻ ഇപ്പോൾ കൊയംബത്തുരിൽ ആണ്. അതെന്താ അവൻ അവിടെ നിൽകുനതു ഇപ്പോൾ മകൻ തുണ അകെണ്ടാതല്ലേ .  കഴിഞ്ഞാഴ്ച  എനിക്ക് തീരെ വയ്യായിരുന്നു ശശി അകാര്യം അവനോടു പറഞ്ഞു അപ്പോൾ അവൻ പറയുകയാ അവനു ഇങ്ങനെ ഒരു അച്ഛനും അമ്മയും ഇല്ലത്രെ . ഒന്നും മനസിലാകാതെ തുറിച്ചു നോക്കിയാ അയാളെ നോക്കി വൃദ്ധൻ തുടർന്നു . എല്ലാം കർമഫലം , അനുഭവിക്കുക അല്ലാതെ എന്താ. ഇപ്പോൾ പൊട്ടനാണെൻങ്കിലും  അയാൾക്ക് കാര്യം കുറച്ചു പിടി കിട്ടി. ഒറ്റ മകൻ , വിവാഹ ശേഷം ഭാര്യ താല്പര്യ പ്രകാരം അച്ഛനെയും അമ്മയെയും ഉപെക്ഷിചി ട്ടുണ്ടാകാം . ഇപ്പോഴതെ സീരിയലുകൾ പറയുന്ന കഥ ഇത് തന്നെയാണല്ലോ.

വൃദ്ധൻ നിറുത്തുവാൻ തൈയാറാകാതെ തുടർന്നു . വിവാഹ ശേഷം ഏറെ നാളുകൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും കുട്ടികൾ ഇല്ലാതെ ജാനകിയുടെ നിർബന്ധ പ്രകാരം ആണ് അങ്ങനെ ഒരു സാഹസത്തിനു മുതിർനതു . എനിക്ക് ഒട്ടും താല്പര്യം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല അവൾ നിര്ബന്ധിച്ചു വയസാൻ കാലത്ത് ഒന്ന് ആശുപത്രി വരെ പോകണം എന്നുണ്ടെങ്കിൽ   ഒന്ന് കൊണ്ട് പോയി ആക്കുവാൻ ആരെങ്കിലും വേണ്ടേ . അവസാനം വൈകിയിട്ടനെങ്കിലും ഞാൻ സമ്മതിച്ചു . വൃദ്ധൻ തുടർന്നു .
അങ്ങനെ എന്റെ നാല്പത്തി ആറാം വയസീൽ ആണ് അവനെ ഞങ്ങൾ ദത്ത് എടുക്കുനത് .    മേരി മാതാ ഓർഫനെജിൽ നിന്നും. ആദ്യം ഒന്നും അവൻ ഞങ്ങളുടെ   മകൻ അല്ല എന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നില്ല . ഒരു അല്ലും അറി യിക്കാതെ ആണ് അവനെ വളർത്തിയത് . ഞാൻ പത്തനാപുരം സ്കൂളിലെ സയൻസ് അധ്യാപകൻ ആയിരുന്നു. ആ സ്കൂളിലെ ഗനിതാ അദ്ധ്യാപിക ആയിരുന്നു ജാനകി. ഞങ്ങുളുടെ ഒരു പ്രേമ വിവാഹം ആയിരൂന്നു . വിവാഹ ശേഷം  അല്പം യാഥാസ്തിക ചിന്താ ഗതിക്കാരായ ജനകിയുടെ വീടുകാർ ഞങ്ങളിൽ നിന്നും അകന്നു. വീട്ടു കാരെ പിരിഞ്ഞ ജാനകിക്ക് ഇനിയും ഒരു വിഷമം തങ്ങേണ്ടി വരരത്ത് എന്ന് കരുതിയാണ് ഞാൻ ഇഷ്ടമില്ലാഞ്ഞിട്ടും ആ ദത്തിനു സമ്മത്തിച്ചത് .  അങ്ങനെ യാണ് പ്രതപാൻ  ഞങ്ങളുടെ  ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നു വരുനത്‌. . സന്തോഷത്തിന്റെ  നാളുകൾ ആയിരുന്നു ആദ്യമൊക്കെ .  പഠനത്തിൽ  അവൻ പിറകൊട്ടയിരുന്നു . കൂട്ട് കൂടി നടക്കണം .  എത്ര ഗുണ ദൊഷി ചി ട്ടും അവനു യാതൊരു മാറ്റവും ഉണ്ടായില്ല. പിന്നെ പിന്നെ അവനു വലിയ അപകർഷതാ ബോധം തോന്നി  തുടങ്ങിയിരുന്നു . വെളുത്ത അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും ഉണ്ടായ കറുത്ത കുട്ടി . നിറത്തിൽ ഒന്നും കാര്യമില്ല എന്ന് ഞാൻ അവനെ പറഞ്ഞു മനസിലാക്കുവാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷെ പ്രായം ചെല്ലും തോറും അവൻ എങ്ങനയോ ആ സത്യം മനസിലാക്കി.  ഒടുവിൽ അവന്റെ മുമ്പിൽ ഞങൾ മനസ് തുറന്നു . അതോടെ അവനു ഞങ്ങലോട് ഒരു വാശി പോലെ. വീട്ടിൽ വന്നാലും മിണ്ടാട്ടം ഒന്നുമില്ല . ഏറെ നേരം കതകു അടച്ചു ഇരിക്കും. എന്തിനും ഏതിനും  കുറ്റം പറയും.


വളരെ കഷ്ട പെട്ടിടാണ് അവനു ഒരു എഞ്ചിനീയറിംഗ് സീറ്റ് പയ്മെന്റ്റ്‌
കോട്ടയിൽ  മേടിച്ചു കൊടുത്തത് . അത് അവനു അനുഗ്രഹമായി . ഹൊസ്റ്റലിൽ ചേർന്ന അവൻ വീടിലേക്ക്‌ വരാതായി. ൂപ ആവശ്യം ഉള്ളപ്പോൾ അവൻ വിളിച്ചു പറയും .പിന്നെ പിന്നെ ആവശ്യങ്ങൾ കൂടി കൂടി വന്നു . എത്ര രൂപ അയച്ചാലും അവനു മതി ആവില്ല. ബൈക്ക് വേണമെന്ന് നിർബന്ധം പിടിച്ച അവനു ബൈക്കും മേടിച്ചു കൊടുത്തു . എന്നിട്ടും അവന്റെ ആവശ്യങ്ങള തീർന്നില്ല.  തല നരച്ച ഞാൻ ഹൊസ്റ്റലിൽ  ചെല്ലുനത്തു അവനു ഇഷ്ട മായിരുന്നില്ല . കൂടുകരോട് അവൻ എന്നെ പറ്റി പറഞ്ഞത്   ഒരു കെയർ   ടെ ക്കർ ആണെന്നാണ് . റാഗിങ്ങ് കേസിൽ പ്രതിയായ അവനെ കോളേജിൽ നിന്നും സസ്പെണ്ട് ചെയ്തു . കോളേജിൽ നിന്നും പുറത്താക്കിയ   അവനെ ഞാൻ ഒരുപാടു വഴക്ക് പറഞ്ഞു. അത് ഒരു വലിയ  വഴക്കിൽ കലാശിക്കുകയും  ചെയ്തു . അന്ന്  അവൻ വീട് വിട്ടു ഇറങ്ങി യതാ പിന്നെ ഒരു വിവരവും ഇല്ല. . ഇപ്പോൾ അവൻ പറയുന്നു അവന്റെ ജീവിതം തുലച്ചത് ഞങ്ങൾ ആണത്രേ . ഇനി ഇങ്ങനെ ഒരു അച്ഛനെയും അമ്മയെയും അവനു വേണ്ടത്രേ .


102 ലെ ആരെങ്കിലും ഉണ്ടോ? നേഴ്സ് വിളിക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് പതിയെ പതിയെ   കാലുകൾ വച്ച്  വൃദ്ധൻ  പൊകുനതു അയാൾ നോക്കിയിരുന്നു.