🐍 ഉലൂപ്പി — നാഗലോകത്തിലെ പ്രണയിനി
*(ഒരു നാടകീയ പൗരാണിക കഥ)*
നാഗലോകം...
ഗംഗാനദിയുടെ അടിത്തട്ടിലൊഴുകുന്ന അത്ഭുതലോകം. അവിടെ സൂര്യൻ ദേവന്റെ പ്രകാശം പോലും മങ്ങിയതായി തോന്നുന്ന, പച്ച പാറകളാൽ നിറഞ്ഞ ഒരു രാജ്യം — **കൗരവ്യൻ** എന്ന നാഗരാജാവിന്റെ ഭരണം.
അവൻ ആയിരുന്നു **ശക്തൻ, ധീരൻ, ജ്ഞാനൻ**.
അവന്റെ കൊട്ടാരം മുഴുവൻ ശുദ്ധമുത്തുകളിൽ തീർത്ത ചുവരുകളാൽ അലങ്കരിച്ചിരുന്നു. നാഗകുലത്തിന്റെ മുത്തശ്ശൻമാർപോലും കൗരവ്യനെ "മന്ത്രാധിപൻ" എന്ന് വിളിച്ചിരുന്നു — കാരണം അവന്റെ കണ്ണുകൾ മിന്നുന്ന ജ്ഞാനശക്തിയായിരുന്നു.
അവന്റെ മകളാണ് **ഉലൂപ്പി** — വെള്ളിയുടെ പോലെ മിനുങ്ങുന്ന ത്വചയുള്ള, നീലനിറമുള്ള കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് കാഴ്ചക്കാരന്റെ ഹൃദയം മായ്ക്കുന്ന, അത്ഭുതമായ നാഗകുമാരി.
പൈതൃകമായി അവൾക്കു **ജലമന്ത്രങ്ങൾ, രൂപാന്തരവിദ്യ, നാഗായുധങ്ങൾ, മന്ത്രയുദ്ധം** എന്നിവ അഭ്യസിക്കാനുണ്ടായിരുന്നു.
അവളുടെ പിതാവിനോട് അവൾ ചോദിച്ചിരുന്നതായും പറയപ്പെടുന്നു:
> “അപ്പാ, മനുഷ്യർ ലോകം ജയിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഞങ്ങൾ? നമ്മുടെ ബുദ്ധിയും ശക്തിയും ആരും കാണുന്നില്ല.”
കൗരവ്യൻ ചിരിച്ചു മറുപടി നൽകി:
> “മകളേ, ലോകം കണ്ണുകൊണ്ട് മാത്രം കാണുന്നവർക്കാണ്. നാഗങ്ങൾ ഹൃദയംകൊണ്ട് കാണുന്നവർ.
> ഒരുനാൾ നീ ആ മനുഷ്യലോകത്തിലേക്ക് കയറും... അവിടെ നിന്നെപ്പറ്റി ലോകം സംസാരിക്കും.”
ആ വാക്കുകൾ ഉലൂപ്പിയുടെ ഹൃദയത്തിൽ തീപ്പൊരി പോലെ കുടിഞ്ഞു. അവൾ ധൈര്യത്തിൻറെ പ്രതീകമായി വളർന്നു. അവൾക്കു **സാഗരദേവന്മാരോട് സംവദിക്കാനും, ജലത്തിനടിയിലൂടെ മിന്നൽപോലെ പായാനും** കഴിവുണ്ടായിരുന്നു.
---
## 🌊 അർജുനനെ കണ്ടുമുട്ടിയ രാത്രി
ഒരു രാവിൽ, ഗംഗാനദിയിലെ ജലം ശാന്തമായി ഒഴുകുമ്പോൾ, ഒരു മനുഷ്യൻ അതിൽ കുളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. അവന്റെ ദേഹം മിന്നിമറഞ്ഞു — ധനുര്വിദ്യയുടെ ദേവനായ പാര്ഥൻ, **അർജുനൻ** തന്നെ.
അവനെ കാണുമ്പോൾ ഉലൂപ്പിക്ക് ഹൃദയതടിപ്പ് നിമിഷനേരം നിർത്തി.
അതൊരു നിമിഷം... മായയും മമതയും ചേർന്നത്.
അവൾ പെട്ടെന്ന് **ജലപ്രവാഹം** തീർത്തു, അർജുനനെ ആഴത്തിലേക്ക് വലിച്ചു. അർജുനൻ കണ്ണു തുറക്കുമ്പോൾ നാഗലോകത്തിലെ അത്ഭുതരാജധാനിയിൽ ആയിരുന്നു. അവിടെയൊരു ദിവ്യദീപം തെളിഞ്ഞു, അവന്റെ മുമ്പിൽ നിൽക്കുന്നത് — **ഉലൂപ്പി**.
> “ധീരനായ പാണ്ഡവൻ, ഞാൻ നാഗരാജാവിന്റെ മകൾ ഉലൂപ്പി. നിനക്ക് മായാജാലമെന്നത് അത്ഭുതമാകാം, പക്ഷേ എന്റെ ലോകത്ത് അത് സാധാരണമാകുന്നു. നീ എന്നെ സ്വപ്നത്തിൽ വന്ന പോലെ തോന്നുന്നു. ഞാൻ നിന്നെ കണ്ട നിമിഷം മുതൽ... എന്റെ ഹൃദയം നിന്നിൽ കുടിയിരിക്കുന്നു.”
അർജുനൻ വിസ്മയത്തോടെ:
> “നാഗലോകം... ഞാൻ സ്വപ്നത്തിലാണോ? ഞാൻ ഭൂമിയിലെ മനുഷ്യൻ മാത്രം.”
> “മനുഷ്യനോ, ദേവനോ എന്നതല്ല പ്രണയത്തിന്റെ ഭാഷ,” — ഉലൂപ്പിയുടെ കണ്ണുകൾ കുലുങ്ങി,
> “നീ എന്റെ ഹൃദയം പിടിച്ചിരിക്കുന്നു, അർജുനാ. ഞാൻ നിന്നെ എന്റെ ഹൃദയത്തിലെ വേദിയിൽ വയ്ക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.”
അർജുനൻ ആദ്യം മടിച്ചു, തന്റെ പ്രതിജ്ഞ ഓർത്ത്.
പക്ഷേ ഉലൂപ്പിയുടെ ആത്മാർത്ഥതയും ഭക്തിയും അവനെ തളർത്തി.
അവരവിടെ **ഗന്ധർവവിവാഹം** നടത്തി.
ആ രാത്രി നാഗലോകം മുഴുവൻ **മുത്തുകളുടെ മിന്നലിൽ പ്രകാശിച്ചു**.
നാഗരാജാവ് കൗരവ്യൻ തന്നെ അതിഥികളോട് പറഞ്ഞു —
> “ഇന്ന് എന്റെ മകൾ മനുഷ്യലോകത്തിന്റെ മഹാനായ യോദ്ധാവിനെ തന്റെ ഹൃദയത്തിൽ സ്വീകരിച്ചു.
> നാഗലോകം ഇന്നൊരു ദൈവബന്ധം നേടിയിരിക്കുന്നു.”
---
## 🧒 ഇരാവാൻ — മഹായോദ്ധാവിന്റെ പുത്രൻ
അർജുനനും ഉലൂപ്പിയും ചേർന്ന് ജനിച്ച മകൻ — **ഇരാവാൻ**.
അവന്റെ ജനനം തന്നെ അത്ഭുതമായിരുന്നു.
പുത്രൻ ജലത്തിനടിയിൽ കരഞ്ഞു; അതെ, ജലം തന്നെയാണ് അവന്റെ ശ്വാസം.
കൗരവ്യൻ അവനിൽ തന്റെ ശക്തിയുടെ ഭാഗം നിക്ഷേപിച്ചു,
ഉലൂപ്പി അവനിൽ മന്ത്രശക്തി നിറച്ചു,
അർജുനൻ തന്റെ ധനുര്വിദ്യയുടെ അനുഗ്രഹം നൽകി.
ഇരാവാൻ വലുതാകുമ്പോൾ നാഗലോകത്തിലെ മൃഗങ്ങൾ വരെ അവന്റെ വാക്കുകൾ അനുസരിച്ചു.
അവൻ മനുഷ്യലോകത്തേക്ക് കയറി **ധർമ്മത്തിനായി പോരാടിയ മഹായോദ്ധാവായി**.
അവന്റെ ധൈര്യം കണ്ടപ്പോൾ ദേവതകൾ പറഞ്ഞുവെന്ന് പറയുന്നു —
> “ഇവൻ അർജുനന്റെ മകൻ എന്നു കേൾക്കേണ്ടതില്ല;
> ഇവൻ മഹാഭാരതത്തിന്റെ ആത്മാവ് തന്നെ.”
പക്ഷേ വിധി ദയയില്ലാത്തതാണ്.
കുരുക്ഷേത്രയുദ്ധത്തിൽ ദേവന്മാർക്ക് ബലിയായി ഇരാവാൻ തന്നെ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു.
അവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അമ്മയോട് പറഞ്ഞു —
> “അമ്മേ, എന്റെ ജീവൻ നീ തന്നതാണ്. ഇന്ന് അത് ഞാൻ ധർമ്മത്തിന് തിരികെ കൊടുക്കുന്നു.”
ഉലൂപ്പി കണ്ണുനീർപൊങ്ങി പറഞ്ഞു:
> “മകനേ, നീ എന്റെ അഭിമാനവും എന്റെ വേദനയും.
> ഞാൻ നിന്നെ നഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ പോലും നിനക്ക് അമരത്വം ലഭിക്കും.”
---
## ⚔️ അർജുനന്റെ മരണം — ഉലൂപ്പിയുടെ മഹാമന്ത്രം
കാലം കടന്നുപോയി. അർജുനൻ യുദ്ധം കഴിഞ്ഞ് **അശ്വമേധയാഗം** നടത്താനായി ലോകം ചുറ്റുമ്പോൾ, **ബഭ്രുവാഹനൻ** എന്ന തന്റെ മറ്റൊരു മകൻ (ചിത്രാംഗദയുടെ മകൻ) അർജുനനെ നേരിടുന്നു.
ഒരു മകൻ പിതാവിനെ അറിയാതെ യുദ്ധം ചെയ്തു — അർജുനൻ വീണു.
ആ സമയത്ത് **ജലത്തിൽ നിന്ന് പാറിപ്പുറപ്പെട്ടു** ഉലൂപ്പി.
അവളുടെ കണ്ണുകൾ തീ പോലെ ജ്വലിച്ചു. അവൾ മന്ത്രം ജപിച്ചു:
> “നാഗവംശത്തിന്റെ ശക്തിയേ, മൃത്യുവിനെ കീഴടക്കിയ ആനന്തശക്തിയേ,
> പാര്ഥനെ ജീവിപ്പിക്കുവാൻ നീ വരണമേ!”
ആകാശം മുഴുവൻ കറുത്ത മേഘങ്ങൾ നിറഞ്ഞു.
മിന്നലുകൾ വീണു. അർജുനന്റെ ശരീരം വിറച്ചു —
ജീവൻ അവന്റെ നാഡികളിലൂടെ തിരികെ ഒഴുകി.
ബഭ്രുവാഹനൻ വിറച്ച് അമ്മയുടെ കാൽപ്പാടിൽ വീണു.
> “അമ്മേ, ഞാൻ പിതാവിനെ കൊന്നു...”
ഉലൂപ്പി തലതാഴ്ത്തി പറഞ്ഞു:
> “നീ അദ്ദേഹത്തെ കൊല്ലിയതല്ല, ധർമ്മത്തെ ജാഗരൂകനാക്കിയതാണ്.
> മരണത്തെ മറികടന്ന് പുനർജന്മം നേടുന്നവരാണ് മഹാന്മാർ.”
---
## 🌹 ഉലൂപ്പിയുടെ അവസാനകാലം
അർജുനന്റെ പുനർജനനത്തിനുശേഷം, ഉലൂപ്പി മനുഷ്യലോകം വിട്ട് **നാഗലോകത്തിലേക്ക് മടങ്ങി**.
അവൾ അവിടെ **ധ്യാനത്തിലും, സത്യത്തിലും, പ്രണയത്തിന്റെ ഓർമ്മകളിലും** മുഴുകി.
പ്രതിദിനം അവൾ ഗംഗാനദിയുടെ തീരത്ത് എത്തി, കണ്ണുകൾ അടച്ചു അർജുനനെ ഓർത്ത് മന്ത്രം ജപിച്ചു.
പുറത്ത് മിന്നലുകൾ വീഴുമ്പോൾ,
അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ അർജുനന്റെ ചിരി മുഴങ്ങും പോലെ തോന്നും.
അവൾ പുഞ്ചിരിക്കും —
> “പാര്ഥാ, നീ ഭൂമിയിൽ, ഞാൻ ജലത്തിൽ.
> പക്ഷേ നമ്മുടെ പ്രണയം അനന്തതയിലുണ്ട്.”
അവസാനം, ഒരു ദിവസം നാഗലോകത്തിന്റെ മുത്ത്-മന്ദിരത്തിൽ അവൾ ധ്യാനത്തിലിരിക്കെ **പ്രകാശമായി പരിവർത്തിതയായി**,
നാഗരാജാവ് കൗരവ്യൻ പറഞ്ഞു —
> “ഇവൾ എന്റെ മകൾമാത്രമല്ല,
> നാഗലോകത്തിന്റെ ശാശ്വതപ്രണയം തന്നെയാണ്.”
---
## 🌺 **അവസാന വാക്കുകൾ**
ഉലൂപ്പി മനുഷ്യർക്കു പ്രണയത്തിന്റെ ഒരു പാഠം നൽകി:
സ്നേഹം ഭൗതികമല്ല, അത്ഭുതമാണ്.
മരണവും അതിനെ തകർക്കാൻ കഴിയില്ല.
അവൾ നാഗലോകത്തിലെ പ്രണയിനി ആയിരുന്നു —
പക്ഷേ മനുഷ്യലോകം ഇന്നുവരെ അവളെ ഓർക്കുന്നു,
അവളുടെ മായയും പ്രണയവും, ധൈര്യവും,
മഹാഭാരതത്തിലെ അത്ഭുതമായ അധ്യായമായി.
---
**"ഉലൂപ്പി — നാഗലോകത്തിലെ പ്രണയിനി"**
💫 *പ്രണയത്തിന്റെ, ധൈര്യത്തിന്റെ, അത്ഭുതത്തിന്റെയും അമൃതകഥ.*
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ