കുന്നിൻചെരുവിലെ കോടമഞ്ഞിനും കാവിലെ പാലപ്പൂവിന്റെ ഗന്ധത്തിനും ഇടയിലായിരുന്നു പൂവാലൻ കുന്ന് എന്ന ആ കൊച്ചു ഗ്രാമം. നഗരത്തിന്റെ ബഹളങ്ങളൊന്നും എത്തിപ്പെടാത്ത, ഓരോ വീടിനും ഓരോ കഥ പറയാനുള്ള നാട്. ഗ്രാമത്തിന്റെ ഒത്തനടുവിലായി, ഒരല്പം ചരിഞ്ഞ ഓടുകളുള്ള, പഴയൊരു തയ്യൽക്കട ഉണ്ടായിരുന്നു—'ഭാർഗവൻ തയ്യൽക്കട'.
കടയുടെ ഉടമ ഭാർഗവൻ നായർ നാട്ടിലെ സകലമാന രഹസ്യങ്ങളുടെയും സൂക്ഷിപ്പുകാരനായിരുന്നു. ആരുടെ കല്യാണം മുടങ്ങി, ആരുടെ പറമ്പിലെ തേങ്ങ മോഷണം പോയി, എന്നുവേണ്ട ഗ്രാമത്തിലെ പൂച്ച പ്രസവിച്ച കണക്ക് വരെ ഭാർഗവന്റെ തയ്യൽ മെഷീന്റെ "കടകട" ശബ്ദത്തോടൊപ്പം പുറത്തുവരും. ഭാർഗവന്റെ വലംകൈയും ഉറ്റ ചങ്ങാതിയുമായിരുന്നു അവിടത്തെ പോസ്റ്റ്മാൻ കുഞ്ഞിക്കണ്ണൻ. സൈക്കിളിന്റെ ബെല്ലും അടിച്ച്, ഒരു കാക്കി സഞ്ചിയും തോളിലിട്ട്, കത്തുകളേക്കാൾ കൂടുതൽ നാട്ടുവാർത്തകൾ വിതരണം ചെയ്യുന്ന ആളായിരുന്നു കുഞ്ഞിക്കണ്ണൻ.
അക്കാലത്താണ് പൂവാലൻ കുന്നിലേക്ക് പുതിയൊരു അതിഥി എത്തുന്നത്—കൃഷ്ണൻകുട്ടി. വർഷങ്ങളായി ഗൾഫിലായിരുന്ന കൃഷ്ണൻകുട്ടി, വലിയൊരു സമ്പാദ്യമൊന്നുമില്ലാതെ തിരികെ നാട്ടിലെത്തിയതായിരുന്നു. പക്ഷേ, നാട്ടുകാരുടെ മുന്നിൽ താനൊരു വലിയ പ്രമാണിയാണെന്ന് കാണിക്കാൻ കൃഷ്ണൻകുട്ടിക്ക് വല്ലാത്തൊരു ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങനെ, നാട്ടിലെ പ്രമാണി പണിക്കരുടെ മകൾ സുധയെ കല്യാണം കഴിക്കണമെന്ന മോഹം കൃഷ്ണൻകുട്ടിയുടെ മനസ്സിൽ മുളപൊട്ടി.
"എടാ കൃഷ്ണൻകുട്ടീ, പണിക്കർക്ക് നിന്നെപ്പോലെ വെറുംകൈയോടെ വന്നൊരുത്തന് മകളെ കൊടുക്കാൻ ഭ്രാന്തുണ്ടോ? കയ്യിൽ കാശുവേണം, അല്ലെങ്കിൽ നാട്ടുകാർ ബഹുമാനിക്കുന്ന എന്തെങ്കിലും ഒരു വലിയ മുതലുണ്ടാകണം," ഭാർഗവൻ തയ്യൽ മെഷീനിൽ നൂല് കോർക്കുന്നതിനിടയിൽ പറഞ്ഞു.
അന്ന് രാത്രി, കൃഷ്ണൻകുട്ടിയും കുഞ്ഞിക്കണ്ണനും കൂടി കവലയിലെ ചായക്കടയിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് ആ വാർത്ത കാട്ടുതീ പോലെ പടർന്നത്. കുന്നിന്റെ മുകളിലുള്ള പഴയ, ആൾതാമസമില്ലാത്ത മനയുടെ പറമ്പിലെ പൊട്ടക്കിണറ്റിൽ ആരോ ഒരു പഞ്ചലോഹ വിഗ്രഹം കണ്ടുവത്രേ! പക്ഷേ, ആ മനയിൽ രാത്രികാലങ്ങളിൽ ഒരു യക്ഷിയുടെയും, പണ്ട് അവിടെ തൂങ്ങിമരിച്ച കാരണവരുടെ പ്രേതത്തിന്റെയും ശല്യമുണ്ടെന്നൊരു വിശ്വാസം നാട്ടിലുണ്ടായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് പകൽ പോലും ആരും ആ വഴി പോകാറില്ല.
കൃഷ്ണൻകുട്ടിയുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി. "കുഞ്ഞിക്കണ്ണാ, ആ വിഗ്രഹം നമ്മൾ എടുത്താലോ? പണിക്കരുടെ മുന്നിൽ അതൊരു വലിയ നിധിയാണെന്ന് പറഞ്ഞ് കാഴ്ചവെച്ചാൽ, പിന്നെ സുധയെ എനിക്ക് തരാതിരിക്കാൻ പണിക്കർക്ക് പറ്റില്ല!"
"എന്റെ കൃഷ്ണൻകുട്ടീ, നിനക്ക് പ്രാന്തായോ? ആ മനയിൽ രാത്രി പോയാൽ പിന്നെ തിരിച്ചുവരില്ല. അവിടെയുള്ള പ്രേതം നമ്മുടെ കഴുത്തൊടിക്കും!" കുഞ്ഞിക്കണ്ണൻ പേടിച്ചു വിറച്ചു.
"എന്ത് പ്രേതം! അതൊക്കെ വെറും പേടിപ്പിക്കലാണ്. നാളെ രാത്രി നമ്മൾ പോകുന്നു. ഭാർഗവനെയും കൂട്ടാം. മൂന്ന് പേരുണ്ടെങ്കിൽ പ്രേതമല്ല, പ്രേതത്തിന്റെ അപ്പൻ വന്നാലും നമ്മൾ നേരിടും!" കൃഷ്ണൻകുട്ടി ഉറപ്പിച്ചു.
അങ്ങനെ പിറ്റേന്ന് രാത്രി പന്ത്രണ്ട് മണിയോടെ, ഒരു ടോർച്ചും, കയറും, ഒരു ചാക്കുമായി മൂവർ സംഘം പഴയ മന ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. നിലാവെളിച്ചത്തിൽ കാറ്റിലാടുന്ന മുളങ്കൂട്ടങ്ങൾ പോലും ഭീകരരൂപികളെപ്പോലെ അവർക്ക് തോന്നി. ഭാർഗവൻ വഴിനീളെ ഹനുമാൻ ചാലിസയും, അറിയാവുന്ന മന്ത്രങ്ങളുമൊക്കെ ഉരുവിട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു.
"എടാ ഭാർഗവാ, നീ ഇങ്ങനെ പിറുപിറുക്കാതെ നടക്ക്. നിന്റെ മന്ത്രം കേട്ട് പ്രേതം ചിരിച്ച് ചാവും," കൃഷ്ണൻകുട്ടി കളിയാക്കി.
മനയുടെ പടിക്കൽ എത്തിയതും, പെട്ടെന്ന് എവിടെ നിന്നോ ഒരു മൂങ്ങ "ഹൂ... ഹൂ..." എന്ന് കരഞ്ഞു. കുഞ്ഞിക്കണ്ണൻ പേടിച്ച് ഭാർഗവന്റെ മുണ്ടിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു. ഭാർഗവന്റെ മുണ്ട് അഴിഞ്ഞുവീഴാൻ പോയതും, അയാൾ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് താഴെ വീണു.
"അയ്യോ... എന്നെ പ്രേതം പിടിച്ചേ!" ഭാർഗവൻ അലറി.
"മിണ്ടാതിരിയെടാ മരമണ്ടാ, അത് ഞാനാ!" കുഞ്ഞിക്കണ്ണൻ കിതച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
ഒരുവിധത്തിൽ അവർ മനയുടെ പിറകിലുള്ള പൊട്ടക്കിണറ്റിൻ കരയിലെത്തി. കൃഷ്ണൻകുട്ടി ടോർച്ച് കിണറ്റിലേക്ക് അടിച്ചു നോക്കി. ശരിയാണ്! കിണറ്റിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ, പായലുകൾക്കിടയിൽ എന്തോ ഒന്ന് സ്വർണ്ണനിറത്തിൽ തിളങ്ങുന്നു!
"ദാ കിടക്കുന്നു നമ്മുടെ ഭാഗ്യം!" കൃഷ്ണൻകുട്ടി ആവേശത്തോടെ കയർ കിണറ്റിലേക്ക് ഇറക്കി. "ഞാൻ താഴേക്ക് ഇറങ്ങാം. നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും കയർ മുറുകെ പിടിച്ചോണം."
കൃഷ്ണൻകുട്ടി കയറിൽ തൂങ്ങി താഴേക്ക് ഇറങ്ങി. പകുതി ദൂരം എത്തിയപ്പോഴേക്കും, മനയുടെ മുകളിലത്തെ നിലയിലെ ജനാലയിലൂടെ ഒരു വെള്ളനിഴൽ തെന്നിനീങ്ങുന്നത് മുകളിൽ നിന്നിരുന്ന കുഞ്ഞിക്കണ്ണൻ കണ്ടു. കൂടെ, "കിലു കിലു" എന്നൊരു ചിലങ്കയുടെ ശബ്ദവും!
കുഞ്ഞിക്കണ്ണന്റെ നാവ് വായിൽ ഒട്ടിപ്പോയി. അയാൾ ഭാർഗവന്റെ തോളിൽ തട്ടി മുകളിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി. വെള്ളനിഴൽ തങ്ങൾക്ക് നേരെ വരുന്നത് കണ്ടതും, ഭാർഗവനും കുഞ്ഞിക്കണ്ണനും കയർ അവിടെ ഉപേക്ഷിച്ച്, "അമ്മേ... രക്ഷിക്കണേ..." എന്ന് അലറിക്കൊണ്ട് കുന്നിറങ്ങി ഓടി!
മുകളിൽ നിന്നും കയർ പിടിവിട്ടതും, കൃഷ്ണൻകുട്ടി "ഠപ്പേ" എന്ന ശബ്ദത്തോടെ കിണറ്റിന്റെ അടിയിലെ ചെളിയിലേക്ക് വീണു. ഭാഗ്യത്തിന് കിണറ്റിൽ വെള്ളം കുറവായിരുന്നതുകൊണ്ട് പരിക്കൊന്നും പറ്റിയില്ല. പക്ഷേ, മുകളിൽ നോക്കിയപ്പോൾ ചങ്ങാതിമാരെ കാണാനില്ല!
"എടാ ഭാർഗവാ... കുഞ്ഞിക്കണ്ണാ... ചതിക്കല്ലേടാ!" കൃഷ്ണൻകുട്ടി കിണറ്റിനുള്ളിൽ നിന്ന് തൊണ്ടപൊട്ടുമാറ് വിളിച്ചു.
അപ്പോഴാണ് കിണറ്റിന്റെ വക്കിൽ ആ വെള്ളനിഴൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത്. നിലാവെളിച്ചത്തിൽ, അഴിഞ്ഞുവീണ മുടിയും, കയ്യിൽ ഒരു റാന്തൽ വിളക്കുമായി നിൽക്കുന്ന രൂപം കണ്ട് കൃഷ്ണൻകുട്ടിയുടെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോയി.
"ആരാ അവിടെ കിണറ്റിൽ?" ആ രൂപം ഗൗരവത്തോടെ ചോദിച്ചു. അതൊരു സ്ത്രീയുടെ ശബ്ദമായിരുന്നു, പക്ഷേ പ്രേതത്തിന്റേതുപോലെ ഭയാനകമായിരുന്നില്ല.
"അയ്യോ യക്ഷിയമ്മേ, എന്നെ തിന്നല്ലേ! ഞാൻ പാവമാണ്, എനിക്ക് സുധയെ കല്യാണം കഴിക്കാൻ വേണ്ടി വന്നതാ!" കൃഷ്ണൻകുട്ടി ചെളിയിലിരുന്ന് കൈകൂപ്പി കരഞ്ഞു.
മുകളിൽ നിന്ന രൂപം പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. റാന്തൽ വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ കൃഷ്ണൻകുട്ടി മുഖമുയർത്തി നോക്കി. അത് യക്ഷിയൊന്നുമായിരുന്നില്ല—പണിക്കരുടെ വീട്ടിലെ പഴയ വേലക്കാരി ദേവകിയമ്മയായിരുന്നു!
"എടാ മണ്ടൻ കൃഷ്ണൻകുട്ടീ, നീയാണോ ഇത്? ഞാൻ രാത്രി പണിക്കരുടെ വീട്ടിലെ പശുവിന് തീറ്റ കൊടുക്കാൻ ഇറങ്ങിയതാ. അപ്പോഴാണ് ഇവിടെയൊരു ബഹളം കേട്ട് വിളക്കുമായി വന്നത്!" ദേവകിയമ്മ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
"അപ്പോൾ ആ ചിലങ്കയുടെ ശബ്ദമോ?" കൃഷ്ണൻകുട്ടി സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു.
"അത് എന്റെ കാലിലെ കൊലുസിന്റെ ശബ്ദമാടാ പൊട്ടാ!" ദേവകിയമ്മ കയർ എടുത്ത് കിണറ്റിലേക്ക് ഇട്ടുകൊടുത്തു.
കൃഷ്ണൻകുട്ടി വേഗം ആ തിളങ്ങുന്ന വസ്തു കൈയിലെടുത്ത്, കയറിൽ പിടിച്ചു മുകളിലേക്ക് കയറി. റാന്തൽ വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ആ 'പഞ്ചലോഹ വിഗ്രഹം' നോക്കിയ കൃഷ്ണൻകുട്ടിയും ദേവകിയമ്മയും സ്തബ്ധരായി നിന്നുപോയി. അത് പഞ്ചലോഹ വിഗ്രഹമൊന്നുമായിരുന്നില്ല—കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച പണിക്കരുടെ വീട്ടിൽ നിന്ന് കാക്ക കൊത്തിക്കൊണ്ടുപോയ, പിച്ചള കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ ഒരു പഴയ കിണ്ടിയുടെ അടപ്പായിരുന്നു!
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ പൂവാലൻ കുന്ന് ഉണർന്നത് ഒരു വലിയ വാർത്ത കേട്ടുകൊണ്ടാണ്. രാത്രി മനയിലെ യക്ഷിയോട് ഒറ്റയ്ക്ക് പോരാടി, കുന്നിൻമുകളിൽ നിന്ന് പ്രേതത്തെ ഓടിച്ച വീരനായകനായി ഭാർഗവനും കുഞ്ഞിക്കണ്ണനും കൂടി കൃഷ്ണൻകുട്ടിയെ നാട്ടുകാർക്ക് മുന്നിൽ അവതരിപ്പിച്ചു!
തങ്ങളുടെ ഭീരുത്വം പുറത്തറിയാതിരിക്കാൻ ഭാർഗവനും കുഞ്ഞിക്കണ്ണനും ചേർന്ന് മെനഞ്ഞെടുത്ത ആ വീരകഥ നാട്ടിലാകെ പാട്ടായി. കൃഷ്ണൻകുട്ടിയുടെ ധൈര്യത്തിൽ ആകൃഷ്ടനായ പണിക്കർ, മറ്റൊന്നും ആലോചിക്കാതെ തന്റെ മകൾ സുധയെ കൃഷ്ണൻകുട്ടിക്ക് വിവാഹം ചെയ്തു കൊടുക്കാമെന്ന് സമ്മതിക്കുകയും ചെയ്തു.
കല്യാണദിവസം, പന്തലിലിരുന്ന് സുധയെ നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കുമ്പോൾ, കൃഷ്ണൻകുട്ടിയുടെ പോക്കറ്റിൽ ആ പിച്ചള കിണ്ടിയുടെ അടപ്പ് അപ്പോഴും ഭദ്രമായി ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഭാർഗവൻ തയ്യൽ മെഷീനിൽ പുതിയൊരു കുപ്പായം തുന്നുന്നതിനിടയിൽ കുഞ്ഞിക്കണ്ണനെ നോക്കി കണ്ണിറുക്കി. പൂവാലൻ കുന്നിലെ കാറ്റിൽ അപ്പോഴും പാലപ്പൂവിന്റെ ഗന്ധവും, ആ മൂന്നുപേരുടെയും രഹസ്യമായ പൊട്ടിച്ചിരികളും അലിഞ്ഞുചേർന്നിരുന്നു.
